Bitwa pod Adrianopolem (1365)
| Bitwa pod Adrianopolem (1365) Wojny bizantyńsko-osmańskie |
|||||||||||||||||
 Meczet w Edirne
|
|||||||||||||||||
| Czas | 1365 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Adrianopol | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo Osmanów | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Podboje Turcji Osmańskiej |
|---|
|
Didymotyka – Adrianopol – Marica – Dubravnica – Bileća – Plocznik – Kosowe Pole (1389) – Rowina – Tyrnowo (1393) – Nikopolis – Ankara – Powstanie w Bułgarii (1403) – Gallipoli – Transylwania (1438) – Jałomica (1442) – Warna – Kosowe Pole (1448) – Albulena (1457) – Serbia (1458) – Konstantynopol – Belgrad – Târgovişte (1462) – Kruja (1466) – Başkent – Vaslui (1475) – Valea Albă (1476) – Chlebowe Pole – Krbavsko Polje – Sapienza – Czałdyran – Mardż Dabik – Ar-Rajdanijja – Rodos – Mohacz – Wiedeń – Preveza – Dżerba (1560) – Malta – Cypr – Famagusta – Lepanto |
Bitwa pod Adrianopolem – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 1365. Bitwa zakończyła się strategicznym zwycięstwem Osmanów dowodzonych przez sułtana Murada I.
Przebieg samej bitwy nie jest znany ze względu na szczupłość kronikarskich zapisków z obu stron. Nie znana jest ani liczebności wojsk (można tylko przypuszczać, że były znaczne, ze względu na obecność sułtana), ani strat obu stron i imienia dowódcy wojsk bizantyńskich.
W wyniku starcia wojska tureckie pokonały armię bizantyńską. Dzięki temu zwycięstwu Turcy Osmańscy zajęli pogranicze Bałkanów i mogli rozpocząć ostateczną likwidację otoczonego ze wszystkich stron i ograniczonego do Konstantynopola i najbliższych okolic Cesarstwa, jak również podbój Serbii i Bułgarii.
Po wygranej bitwie Turcy natychmiast zajęli Adrianopol i przenieśli tam swoją stolicę, co było zgodne z ich polityką podbojów na terytorium europejskim. Przemianowany na Edirne Adrianopol stanowił stolicę Imperium Osmańskiego aż do zdobycia Konstantynopola w roku 1453, ale jeszcze w przeddzień wyprawy wiedeńskiej Kara Mustafy buńczuki wojenne zatykano przed pałacem sułtańskim w Adrianopolu, z czego wynika, że miasto pełniło rolę wojennej stolicy imperium znacznie dłużej. Stolica Bizancjum przetrwała jeszcze prawie sto lat, ponieważ Turcy zostawili Konstantynopol na boku, kierując się na Bałkany.
Bibliografia [edytuj]
- Nigosian, Solomon Alexander. Islam: its history, teaching, and practices (en anglès). Indiana University Press, p.36. ISBN 0-253-21627-3.
- Ostrogorsky, George. Storia dell'Impero bizantino (en italià). Einaudi, p.537. ISBN 88-06-17362-6.
- Zygnunt Ryniewicz: Leksykon bitew świata, Wyd. Almapress, Warszawa 2004.
