Bitwa pod Arausio
| Bitwa pod Arausio Najazd Cymbrów i Teutonów (113–101 p.n.e.) |
|||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||
| Czas | 6 października 105 p.n.e. | ||||||||||||||||
| Miejsce | pomiędzy miastem Arausio (obecnie Orange) a Rodanem | ||||||||||||||||
| Przyczyna | próba powstrzymania inwazji Cymbrów i Teutonów przez Rzymian | ||||||||||||||||
| Wynik | Zwycięstwo Cymbrów i Teutonów | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Najazd Cymbrów i Teutonów |
|---|
|
Noreia - Arausio - Aquae Sextiae - Vercellae |
Bitwa pod Arausio – starcie zbrojne, które miało miejsce 6 października 105 p.n.e. pomiędzy miastem Arausio (obecnie Orange) a Rodanem. Jedna z najdotkliwszych porażek armii rzymskiej w historii.
Naprzeciw sił germańskich plemion Cymbrów i Teutonów stanęły dwie rzymskie armie pod dowództwem konsula Gnejusa Malliusa Maximusa i prokonsula Kwintusa Serwiliusa Caepio.
Cymbrowie i Teutonowie pod przywództwem króla Boioriksa w trakcie swojej wędrówki wzdłuż Renu dotarli w październiku 105 r. p.n.e. do Arausio. W tym miejscu napotkali dwie rzymskie armie konsularne. Dokładny przebieg bitwy nie jest znany, wiadomo jedynie, że Caepio nie chciał oddać dowództwa w ręce Maximusa, uważając go za obywatela niższego stanu. Nieporozumienia doprowadziły do sytuacji, w której dwie rzymskie armie ruszyły przeciw Germanom nie współpracując ze sobą.
Według opisu Valeriusa Antiasa około 80 000 legionistów i 40 000 osłaniających tabor auxiliaries poniosło dotkliwą klęskę. Udało się zbiec zaledwie 10 legionistom, którzy później poinformowali o klęsce. Wśród nich był prokonsul Caepio. Antias znany jest jednak ze swoich przesadnych opisów, dlatego straty Rzymian należy uznać za dużo mniejsze. Brak danych na temat strat wśród Cymbrów i Teutonów. Przyczyn klęski upatruje się w nieudolności konsulów, braku współdziałania ich armii oraz wielkiej liczbie barbarzyńców (ok. 200 tysięcy).
Na szczęście dla pokonanych, barbarzyńcy nie podjęli marszu w kierunku Rzymu. Oba plemiona rozdzieliły się w dalszej wędrówce. Cymbrowie pomaszerowali do Hiszpanii, natomiast Teutonowie ruszyli do Galii.
Niepowodzenia, jakich doznali Rzymianie w pierwszych latach walk z Germanami i przesadzone częstokroć informacje o rozmiarach porażek oraz okrucieństwie barbarzyńców, wywołały w Rzymie obawy przed inwazją. Przyśpieszyło to reformę armii rzymskiej przeprowadzoną przez Mariusza w roku 104 p.n.e, która wydatnie zwiększyła wartość bojową legionów, oraz doprowadziło do wyboru go na konsula. W ciągu następnych trzech lat Mariusz na czele swej armii w bitwach pod Aquae Sextiae i Vercellae całkowicie zniszczył germańskich Cymbrów i Teutonów.
