Bitwa pod Argentoratum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Argentoratum
Wojny Rzymian z Germanami

Kampania galijska Juliana przeciwko Alamanom 356357

JulianusII-antioch(360-363)-CNG.jpg
Julian Apostata
Czas 357
Miejsce Strasbourg
Terytorium Galia
Wynik zwycięstwo Rzymian
Strony konfliktu
Rzymianie Alamanowie
Dowódcy
Julian Apostata Chnodomar
Siły
15 000 w tym 3 000 jazdy 35 000
Straty
243 zabitych, setki rannych 6 000 zabitych w walce,
2 000 zabitych podczas przeprawy przez Ren
Wojny Rzymian z Germanami

Vesontio - Aduatuca - Cibrica - Fryzja - Germania (I) - Germania (II) - Germania (III) - Germania (IV) - Las Teutoburski - Germania (V) - Germania (VI) - Długie Mosty - Idistaviso - wał angrywarski - Fryzja (II) - Germania (VII) - Germania (VIII) - Germania (IX) - Germania (X) - Castra Vetera - Vada - Bonn - Germania (XI) - Germania (XII) - Wojny markomańskie - Germania (XIII) - Germania (XIV) - Germania (XV) - Mediolan - Augusta Vindelicorum - Jezioro Garda - Piacenza - Fano - Pawia - Germania (XVI) - Lingones - Vindonissa - Germania (XVII) - Jezioro Bodeńskie - Reims - Brotomagum - Argentoratum - Germania (XVIII) - Germania (XIX) - Skarponna - Châlons sur Marne - Solicinium - Germania (XX) - Germania (XXI) - Argentovaria

Bitwa pod Argentoratum (zwana też bitwą pod Strasbourgiem) – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 357 n.e. Stoczono ją w trakcie walk cezara Juliana Apostaty z Alamanami.

Przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

Latem 357 roku wojska rzymskie przeprowadziły kampanię w Galli, której celem było powstrzymanie łupieskich napadów barbarzyńców na tereny Cesarstwa. Kilka dni przed bitwą do dowodzącego wojskami rzymskimi cezara Juliana Apostaty przybyło poselstwo Alamanów, przedstawiające cesarzowi żądania natychmiastowego przerwania działań bojowych oraz wycofania się z północnej Galli. Żądania te zostały odrzucone a posłowie wzięci w niewolę, by nie móc zdradzić swoim zwierzchnikom stanu sił rzymskich. Pomimo tego zabiegu Alamanowie znali ustawienie wojsk rzymskich dzięki jednemu ze zbiegów z armii Juliana. W efekcie naprzeciw prawego skrzydła wojsk rzymskich, składającego się z ciężkiej jazdy, stanęła alamańska jazda oraz lekka piechota, jako jednostki najlepiej nadające się do walki z opancerzoną kawalerią. Na swoim prawym skrzydle Alamanowie przygotowali zasadzkę na wojska rzymskie z ukrytych w nierównym terenie wojowników.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

I faza[edytuj | edytuj kod]

Bitwę rozpoczęło lewe skrzydło Rzymian, początkowo szybko posuwające się do przodu. Brak oporu ze strony przeciwnika skłonił Rzymian do większej ostrożności, pomimo ponagleń samego głównodowodzącego. Ostatecznie dzięki roztropności rzymskich wojsk nie udało się Alamanom ich zaskoczenie. Chwilę potem doszło do starcia centrum i prawego skrzydła rzymskiego.

II faza[edytuj | edytuj kod]

W tej fazie walki piesi wojownicy barbarzyńscy zażądali od Chnodomara, by zsiadł z konia i walczył pieszo wraz z nimi. Wódz przystał na tę prośbę i wraz ze swoją świtą kontynuował walkę pieszo. W tym czasie dwukrotnie załamywał się front rzymskiej kawalerii, co doprowadziło do starcia piechoty na tym odcinku.

III faza[edytuj | edytuj kod]

W tej fazie bitwy doszło do przełamania frontu rzymskiej piechoty, tak że do walki wkroczyć musiała "castra praetoria" - elitarny oddział piechoty, który ostatecznie odparł atak Alamanów. Po tym niepowodzeniu Germanie rozpoczęli paniczny odwrót w stronę Renu, w czasie którego ponieśli ciężkie straty ze strony ścigających ich legionistów.

Po bitwie[edytuj | edytuj kod]

W wyniku walk Germanie stracili 6 tysięcy zabitych i 200 jeńców, wśród których znalazł się Chnodomar. Straty Rzymian były dużo mniejsze – 247 zabitych i około tysiąca rannych. Następnego dnia zwycięski cezar rozkazał wypuścić posłów alamańskich oraz przygotować się do forsowania Renu, co przyśpieszyło zawieszenie broni pomiędzy Cesarstwem a Alamanami.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Tomasz Szeląg: Kampanie galijskie Juliana Apostaty. Argentoratum 357, wyd. Inforteditions, Zabrze 2007.
  2. Aleksander Krawczuk: Julian Apostata, Wiedza Powszechna Warszawa 1987 ISBN 83-214-0536-3