Bitwa pod Ashdown
| Bitwa pod Ashdown Walki Anglosasów z Wikingami |
|||||||||||||||||
 Moneta z wizerunkiem Ethelreda
|
|||||||||||||||||
| Czas | 8 stycznia 871 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Berkshire | ||||||||||||||||
| Terytorium | Anglia | ||||||||||||||||
| Wynik | Zwycięstwo Anglosasów | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Walki Anglosasów z Wikingami |
|---|
|
Hingston Down - Ockley - Englefield - Basing - Ashdown - Reading - Marton - Dollar - Inverdovat - Ethandun - Cynwit - Benfleet - Holme - Tettenhall - Confey - Tempsford - Corbridge - Kilmashoge - Brunanburh - Stainmore - Bauds - Maldon |
Bitwa pod Ashdown miała miejsce 8 stycznia 871 w pobliżu Ashdown, Berkshire pomiędzy Anglosasami a Wikingami. Nazwa Ashdown wywodzi się ze anglosaskiego słowa Æscesdūn i oznacza wzgórze jesionowe.
Pod koniec roku 870 po spustoseniu ziem Northumbrii i Mercji głównym celem Duńczyków stało się królestwo Wessex. W obronie kraju wystąpili wówczas król Æthelred oraz jego brat Alfred. Po stoczonych pod Englefield oraz Reading bitwach, władcy ponownie zebrali swoje wojska w celu odparcia agresji Wikingów.
Dnia 8 stycznia 871 r. siły Anglosasów natknęły się na Duńczyków w rejonie Ashdown. Wikingowie zajęli pozycje obronne na pobliskim wzgórzu. W czasie gdy Alfred prowadził swoje wojska ku pozycjom Wikingów na wzgórze, król Æthelred uczestniczył w swoim namiocie we mszy swiętej, modląc się o boską pomoc. W tym czasie krwawa walka rozstrzygała się na korzyść Anglosasów. W boju m.in. padli król duński Bagsecg oraz towarzyszący mu Jarlowie: Sidrac Starszy, Sidrac Młodszy, Osborn, Frana oraz Harald a z nimi ponad tysiąc ludzi. Po utracie swoich przywódców, pozostali przy życiu Wikingowie rozpoczęli ucieczkę. Większość z nich zginęła tej samej nocy w wyniku podjętego przez wojska Alfreda pościgu.
Literatura
- Asser, Vita Ælfredi regis Angul Saxonum, Das Leben des Angelsachenkönigs Alfred anonym, Angelsächsische Chronik
- Symeon at Durham: Historia regum Anglorum et Dacorum
- The Anglo-Saxon Chronicle
- The Historical Works of Simeon of Durham. Church Historians of England, volume III, part II. Seeley’s. Abgerufen am 3. Oktober 2009.
