Bitwa pod Assandun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Assandun
Najazd Kanuta Wielkiego na Anglię 1015-1016
Edmund Iron.jpg
król Edmund II
Czas 18 października 1016
Miejsce rejon Assandun, Essex
Terytorium Królestwo Anglii
Wynik Zwycięstwo Duńczyków
Strony konfliktu
Anglosasi Duńczycy
Dowódcy
Edmund II Kanut Wielki
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane nieznane
Walki Anglosasów z wikingami

Hingston Down (835) - Ockley (851) - Englefield (870) - Basing (871) - Reading (871) - Ashdown (871) - Marton (871) - Dollar (875) - Inverdovat (877) - Ethandun (878) - Cynwit (878) - Benfleet (894) - Holme (902) - Tettenhall (910) - Confey (915) - Tempsford (917) - Corbridge (918) - Kilmashoge (919) - Brunanburh (937) - Stainmore (954) - Bauds (962) - Maldon (991) - Alton (1001) - Ringmere (1004) - Brentford (1016) - Assandun (1016) - Fulford (1066) - Stamford Bridge (1066) - Hastings (1066)

Bitwa pod Assandun miała miejsce 18 października 1016 r. w trakcie walk Anglosasów z wikingami. Miejsce stoczenia bitwy pozostaje do dziś kwestią sporną. Bitwę umiejscawia się w okolicy dzisiejszego Ashdon, ale także koło Ashingdon w rejonie Essex. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Duńczyków dowodzonych przez Kanuta Wielkiego nad siłami anglosaskimi króla Edmunda II i zamknęła okres podboju Anglii przez wikingów.

W latach wczesnego średniowiecza na ziemiach Brytanii znajdowało się siedem królestw anglosaskich. Pod koniec dziesiątego stulecia w wyniku najazdu wikingów pozostały zaledwie dwa. Duńczycy zajęli dwie trzecie Anglii a zajęte ziemie nazwali Danelagh - obszar rozciągający się na północ od Tamizy po wschodnią Mercję oraz Chester aż do rzeki Dee. W rękach anglosaskich pozostawały ziemie na południe od Tamizy, zachodnie obszary Wessexu oraz zachodnia Mercja.

W roku 1016 Kanut Wielki obległ Londyn. Otrzymał m.in. wsparcie ze strony angielskiej szlachty, sprzeciwiającej się saskim rządom. Oblężenie Londynu było reakcją na kampanię Edmunda II w Wessex. Londyn oparł się najeźdźcom, zagrożona została jednak pozbawiona ochrony Mercja. Król zmuszony został do przemarszu przez ziemie zdominowane przez Duńczyków. Po dotarciu na ziemie Essexu, wojska Edmunda zostały zaskoczone przez siły duńskie. Atak zaskoczył Anglików, z których większość opuściła pole bitwy. Ci, którzy pozostali, nie byli w stanie odeprzeć nacierającego przeciwnika. Według niektórych źródeł wojska Edmunda miały nawet początkowo uzyskać przewagę, zostały jednak zdradzone przez Ealdormana Mercji Eadrica Streonę, który niespodziewanie uderzył na walczących z siłami Kanuta Anglików.

W wyniku porażki Edmund został zmuszony do podpisania układu z Kanutem, który uzyskiwał władzę nad wszystkimi angielskimi terytoriami aż po Wessex. Po śmierci króla również i ta prowincja dostała się pod panowanie duńskie. W roku 1020 w pobliżu miejsca bitwy postawiono Kościół upamiętniający to wydarzenie (Ashington Minster), który zachował się do dnia dzisiejszego.

Literatura:

  • "Anglo-Saxon Chronicle C, s.a. 1016" Duesseldorf: Heinrich-Heine-University Although. Archived from the original on 2007-09-29
  • "Knut's Invasion of England in 1015-16, according to the Knytlinga Saga". De Re Militari.
  • Benton, Philip (1867). The History of Rochford Hundred.