Bój pod Berezą Kartuską
| Wojna polsko-bolszewicka |
|---|
|
Walki o Wilno (31 XII 1918 – 6 I 1919) • Bitwa pod Berezą Kartuską (16 II 1919) • Powstanie nieświeskie (14-19 III 1919) • Walki o Lidę (16-17 IV 1919) • Zajęcie Wilna (IV 1919) • Operacja Mińsk (VIII 1919) • Bitwa pod Dyneburgiem (3-25 I 1920) • Bitwa o Latyczów (18-22 II 1920) • Wyprawa kijowska (IV 1920) • Zagon na Koziatyn (25-27 IV 1920) • Zagon na Żytomierz (26 IV 1920) • Bitwa pod Czarnobylem (27 IV 1920) • Bitwa pod Wołodarką (29-31 V 1920) • Bitwa pod Bystrzykiem (31 V 1920) • Bitwa pod Boryspolem (2 VI 1920) • Bitwa o Lwów 1920 • Bitwa warszawska (12-15 VIII 1920) • Bitwa pod Radzyminem (12-15 VIII 1920) • Bitwa pod Ossowem (14 VIII 1920) • Bitwa o Nasielsk (14-15 VIII 1920) • Bitwa pod Kockiem (14-16 VIII 1920) • Bitwa pod Hrubieszowem (VIII-IX 1920) • Bitwa pod Cycowem (15-16 VIII 1920) • Kontruderzenie znad Wieprza (od 16 VIII 1920) • Bitwa o Mińsk Mazowiecki (16-18 VIII 1920) • Bitwa pod Zadwórzem (17 VIII 1920) • Bitwa białostocka (22 VIII 1920) • Bitwa pod Komarowem (31 VIII 1920) • Bitwa pod Dytiatynem (16 IX 1920) • Zagon na Kowel (IX 1920) • Bitwa nad Niemnem (20-26 IX 1920) |
Bój pod Berezą Kartuską - (określony również przez N. Davisa jako bitwa pod Berezą Kartuską) to starcie grupki żołnierzy polskich z oddziałem bolszewickim.
1. Potyczka rozegrała się podczas wojny polsko-bolszewickiej. 13 lutego 1919 roku oddział polskich żołnierzy (57 żołnierzy i 5 oficerów) pod dowództwem kapitana Mienickiego z grupy mjra Władysława Dąbrowskiego o godzinie 7 rano dokonał wypadu z Prużany na przeważające siły sowieckie pod Berezą. Potyczka zakończyła się 16 lutego zwycięstwem Wojska Polskiego i zdobyciem Berezy. Do polskiej niewoli dostało się 80 żołnierzy bolszewickich. Polacy zdobyli 2 ckm. Norman Davies starcie pod Bereza Kartuską uważa za początek wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920[1].
2. W dniach 21 - 26 lipca 1920 roku toczyły się walki 14 DP pod dowództwem gen. Daniela Konarzewskiego z bolszewicką 10 Dywizją Strzelców. Dywizja polska po walkach na Szczarą i w okolicach Baranowicz (linia okopów niemieckich) wycofała się pod Berezę i zajęła pozycje obronne nad Jasiołdą. Na przedmościu, na wschodnim brzegu, stanął jeden batalion 55 Pułku Piechoty wsparty dywizjonem artylerii ciężkiej. W Sielcu obronę utrzymywał 4 Pułk Ułanów, w Pieszczance szwadron ułanów 15 Pułku Ułanów, a 57 Pułk Piechoty od Sielca do torów kolejowych. 58 Pułk Piechoty i reszta 15 PU były w odwodzie w rejonie Bereza - Błudeń. 23 lipca 14 DP otrzymała dodatkowe zadanie obrony przeprawy pod Prużaną. Do obrony na tym odcinku przesunięto 58 PP i 15 PU. 24 lipca na 14 DP uderzyła 10 Dywizja Strzelców. Na lewym skrzydle 14 Dywizji nieprzyjaciel opanował Sielec. Obrona przyczółka na Jesiołdzie odparła ataki wroga. Sielec odbito kontatakiem sił 1 i 3 batalionu 57 PP. Polacy z powodzeniem walczyli tu także w dniu następnym.
26 lipca na skutek uderzeń bolszewików na Prużany, dowódca dywizji zmuszony był przerzucić większość sił na szosę prużańską. Spalono mosty na Jesiołdzie i zlikwidowano przyczółek. 27 lipca 14 DP rozpoczęła odwrót na Kobryń.
Przypisy
- ↑ Norman Davies, "Biały Orzeł, Czerwona Gwiazda",Wydawnictwo: Znak 2006, ISBN: 83-240-0749-0
Bibliografia [edytuj]
- Norman Davies, "Biały Orzeł, Czerwona Gwiazda",Wydawnictwo: Znak 2006, ISBN: 83-240-0749-0
- J. Odziemkowski, Leksykon wojny polsko-rosyjskiej 1919-1920, wyd. RYTM Warszawa 2004
