Bitwa pod Bouvines

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Bouvines
Wojna o zjednoczenie Francji 1186-1214
Bataille de Bouvines gagnee par Philippe Auguste.jpg
Bitwa pod Bouvines na obrazie Horace’a Verneta
Czas 27 lipca 1214
Miejsce Bouvines
Terytorium Francja
Wynik zwycięstwo wojsk francuskich
Strony konfliktu
Blason pays fr FranceAncien.svg Francuzi Modena Duchy COA.jpg Welfowie

Blason Nord-Pas-De-Calais.svg Flamandowie
Royal Arms of England (1198-1340).svg Anglicy
Armoiries Brabant.svg Brabantczycy

Dowódcy
Filip II Otton IV[1]
Siły
4 tys. rycerstwa, 11 tys. piechoty 3,5 tys. rycerstwa, 21 tys. piechoty
Straty
1 tys. zabitych ponad 1 tys. zabitych, 9 tys. jeńców

Bitwa pod Bouvines – starcie zbrojne, które miało miejsce 27 lipca 1214 roku.

Była to rozstrzygająca bitwa pomiędzy rodami Welfów i Staufów, rozgrywająca się poza terenem Niemiec. Główną rolę odegrał tym razem król Francji Filip II August, który poróżnił się z królem angielskim Janem bez Ziemi. Plany króla Francji dokonania inwazji na Anglię spełzły na niczym, wobec czego król francuski zebrał wojsko w celu ukarania swojego wasala, hrabiego Flandrii Ferdynanda Portugalskiego, który przeszedł na stronę Anglii. Ponieważ Filipowi nie udało się pokonać Ferdynanda, swoją szansę pokonania Francji zwietrzył tym razem Jan bez Ziemi i w lutym 1214 r. wyruszył do południowej Francji, gdzie zamierzał odbić swoje utracone posiadłości. Do króla angielskiego przyłączył się cesarz Otton IV z rodu Welfów, który zaatakował z północy.

W czerwcu 1214 r. Anglicy po zdobyciu Anjou zostali w końcu przez Francuzów zepchnięci na północ. W ślad za uciekającymi wrogami Francuzi ruszyli do Flandrii, gdzie w okolicach Bouvines w dniu 27 lipca starli się z siłami cesarza Ottona IV i Jana bez Ziemi. Bitwa była zacięta, a król francuski cudem uniknął śmierci po tym, gdy ściągnięto go z konia.

O wyniku starcia zadecydował atak rycerstwa francuskiego. Cesarz Otton IV i król Anglii w panice opuścili pole bitwy. W rycerskim geście Filip nakazał naprawić złamane skrzydło orła cesarskiego, którego odesłał Ottonowi na znak zwycięstwa.

Zwycięstwo pod Bouvines oznaczało załamanie się potęgi Welfa i zmiany polityczne w Niemczech, a także znaczny wzrost pozycji i prestiżu Francji w Europie.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Georges Duby, Bitwa pod Bouvines, niedziela 27 lipca 1214, przeł. Monika Tournay-Kossakowska i Anna Falęcka, PIW, Warszawa 1988 (książka ma aneks z przekładami fragmentów źródeł historycznych o bitwie), ISBN 83-06-01478-2.
  • Benedykt Zientara, Historia powszechna średniowiecza, Wydawnictwo TRIO, Warszawa 2002 (wyd. VIII), ISBN 83-85660-94-1.