Bitwa pod Cambrai (1917)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy bitwy pod Cambrai stoczonej w 1917 roku. Zobacz też: Bitwa pod Cambrai (1918).
Bitwa pod Cambrai
I wojna światowa, Front zachodni
Schlacht von Cambrai - Truppen GB-Angriff.png
Plan bitwy pod Cambrai
(20 listopada 1917)
Czas 20 listopada8 grudnia 1917
Miejsce okolice miasta Cambrai
Terytorium Francja
Wynik nierozstrzygnięta
Strony konfliktu
 Wielka Brytania
 Kanada
 Cesarstwo Niemieckie
Dowódcy
Julian Byng Georg von der Marwitz
Siły
2 korpusy
476 czołgów
1 korpus
Straty
44 207 zabitych, rannych, pojmanych lub zaginionych
179 czołgów straconych
ok. 50 000 ludzi
Multimedia w Wikimedia Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Brytyjski czołg Mark I w czasie ataku na pozycje niemieckie podczas bitwy, listopad 1917

Bitwa pod Cambrai - bitwa stoczona w okolicy Cambrai, miasta we wschodniej Francji. Okolice tego miasta były w trakcie I wojny światowej miejscem licznych walk. Bitwa rozegrała się w dniach 20 listopada6 grudnia 1917 r. i przeszła do historii za sprawą użycia po raz pierwszy na dużą skalę broni pancernej (patrz: Czołgi I wojny światowej).

Zniszczony brytyjski czołg Mark I podczas bitwy pod Cambrai, 29 listopada 1917

Brytyjskie dowództwo wobec niepowodzenia ofensywy we Flandrii zdecydowało się przeprowadzić jeszcze przed końcem roku skuteczny atak w innym miejscu. Wybrano odcinek zajmowany przez 3 Armię brytyjską gen. Juliana Bynga. Do przerwania niemieckich pozycji w okolicach Cambrai (zajmowanych przez 2 Armię gen. Georga von der Marwitza) zamierzano użyć 476 czołgów wspieranych przez dwa korpusy piechoty, artylerię i lotnictwo. W wybitą w niemieckiej linii Hindenburga lukę miały wejść dywizje kawalerii i rozwinąć ofensywę na Cambrai i Valenciennes.

Natarcie brytyjskie rozpoczęło się rano 20 listopada 1917 r. krótkim przygotowaniem artyleryjskim. Niemcy zostali zaskoczeni. Pierwszego dnia Brytyjczycy i Kanadyjczycy przełamali obronę niemiecką na całej głębokości i wzięli kilka tysięcy jeńców. Sukces uczczono w Wielkiej Brytanii 23 listopada biciem w dzwony (po raz pierwszy od początku wojny). Tymczasem jednak siła natarcia osłabła, na co się złożyły: ostrożność brytyjskiego dowództwa, uszkodzenia czołgów, zmęczenie piechoty. Wzrastał też opór Niemców, który ostatecznie uniemożliwił Brytyjczykom uzyskanie zamierzonych celów.

Niemcy w tym czasie ściągnęli posiłki i 30 listopada podjęli kontrofensywę, której celem było okrążenie oddziałów brytyjskich walczących pod Cambrai. Skuteczne zastosowanie taktyki infiltracji (oddziały szturmowe) pozwoliło Niemcom wyprzeć przeciwnika ze zdobytych przez niego terenów, ale alianci (wcześniej do walki włączyły się również dywizje francuskie) zdołali się wycofać (od 4 grudnia).

Straty obu stron były wyrównane: alianci ok. 45 000 ludzi, Niemcy ponad 50 000. Bitwa nie przyniosła przełomu w wojnie, dowiodła jednak skuteczności broni pancernej użytej masowo, w sprzyjających warunkach terenowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Niemiecka artyleria otwiera ogień do brytyjskich wojsk podczas bitwy pod Cambrai. Widoczne na zdjęciu działa to Kanone 14, listopad 1917