Bitwa pod Canosa di Puglia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Canosa di Puglia (Cannae)
Wojna Normanów z Bizancjum
Map Byzantine Empire 1025-fr.svg
Zasięg terytorialny Cesarstwa za panowania Bazylego II
Czas 1018
Miejsce Cannae, Włochy
Terytorium Włochy
Wynik zwycięstwo wojsk Bizancjum
Strony konfliktu
Bizancjum Normanowie

Longobardowie

Dowódcy
Bazyli Bojaness Meles z Bari (Melo di Bari)
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane nieznane

Bitwa pod Kannami (Canosa di Puglia) – starcie zbrojne, które miało miejsce w 1018 roku.

Po podboju Bułgarii w roku 1014 główną areną ekspansji bizantyńskiej stały się Włochy. Wrogą cesarstwu politykę podjął wówczas papież Benedykt VIII, który udzielił swojego poparcia separatystom pod wodzą Melesa oraz sprowadził z Francji Normanów, którzy mieli wyprzeć z Włoch oddziały bizantyńskie.

W roku 1017 Meles na czele armii normandzkiej wtargnął na terytorium cesarstwa. Cesarz Bazyli II wysłał do Włoch silną armię pod wodzą Bazylego Bojanessa. Nowy gubernator Włoch odniósł wielki sukces bijąc pod Kannami (Canosa di Puglia) w roku 1018 wojska najeźdźców. Meles schronił się w Niemczech na dworze Henryka II, gdzie wkrótce zmarł. Część Normanów zaś przeszła na stronę zwycięskiego Bojanessa.

Zwycięstwo to spowodowało powrót silnych wpływów cesarstwa na terenie Włoch.

Chronologia walk Normanów z Bizantyjczykami[edytuj | edytuj kod]