Bitwa pod Caporetto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Caporetto
I wojna światowa
Battle of Caporetto.jpg
Czas 24 października 1917 - 7 listopada 1917
Miejsce Dolina Isonzo
Terytorium Włochy
Wynik zdecydowane zwycięstwo Państw Centralnych
Strony konfliktu
 Cesarstwo Niemieckie
 Austro-Węgry
 Włochy
Dowódcy
Otto von Below Luigi Cadorna
Siły
15 dywizji, 400 000 żołnierzy 2. armia, 650 000 żołnierzy
Straty
65 000 (zabici i ranni) 11 600 zabitych, 30 000 rannych i 265 000 wziętych do niewoli[1]
Multimedia w Wikimedia Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Bitwa pod Kobaridem (wł. Caporetto) - bitwa w czasie I wojny światowej (24 października - 1 grudnia 1917) pomiędzy armią włoską a wojskami niemieckimi i austro-węgierskimi. Bitwa miała miejsce w rejonie Kobaridu - miasta w Słowenii nad rzeką Soczą (wł. Isonzo).

W ciągu walk nad Soczą armia Austro-Węgier poniosła znaczne straty. Niemieckie naczelne dowództwo, obawiając się załamania sojusznika, postanowiło wesprzeć planowaną przez Austriaków ofensywę. Główną siłę uderzeniową miała stanowić 14 Armia generała Ottona von Belowa, której celem było przerwanie pozycji włoskiej 2 Armii w okolicach Kobaridu.

Po 5-godzinnym przygotowaniu artyleryjskim (również z użyciem gazów bojowych) natarcie ruszyło 24 października 1917 roku. Dzięki zaskoczeniu i zastosowaniu nowej taktyki już pierwszego dnia przerwano włoską obronę. Włoski wódz naczelny gen. Luigi Cadorna nakazał dwa dni później generalny odwrót, który miejscami zamienił się jednak w paniczną ucieczkę. Włosi próbowali odtworzyć linię obrony na rzece Tagliamento, ale Niemcy uniemożliwili to, przekraczając rzekę 2 listopada[2]. Oddziały włoskie, zagrożone również od strony południowego Tyrolu, około 10 listopada zaczęły odtwarzać zwartą linię obrony od szczytu Monte Pasubio na południe od Trydentu po ujście rzeki Piawy[2]. Choć podejmowane przez Niemców i Austriaków próby przełamania tej pozycji obronnej się nie powiodły i nie zdołali oni zdobyć Wenecji, mimo to jednak wojska państw centralnych odniosły znaczące zwycięstwo[2].

Włosi stracili od 10 do 13 tys. zabitych i aż 265 tys. wziętych do niewoli. Z pola walki zdezerterowało około 50 tys. Włochów. Niemcy i Austriacy stracili łącznie 65 tys. ludzi. Niebezpieczeństwo rychłego załamania Austro-Węgier zostało odsunięte, Włosi nie byli zdolni przez prawie rok do ofensywnych działań. Anglicy i Francuzi musieli ściągnąć na front włoski 12 dywizji. Z drugiej strony klęska wstrząsnęła Włochami i zmusiła ich do zwiększenia wysiłków na rzecz wojny. Nielubianego gen. Cadornę na stanowisku naczelnego wodza zastąpił gen. Armando Diaz[3], a na czele nowego koalicyjnego rządu stanął Vittorio Emanuele Orlando[2].

Przypisy

  1. informacja o bitwie na www.primaguerramondiale.it
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 R.Dupuy, T.Dupuy: Harper Encyclopedia..., s.1063.
  3. M.Morselli: Caporetto 1917, s.133.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • R. Ernest Dupuy, Trevor N. Dupuy: The Harper Encyclopedia of Military History. HarperCollins Publishers, 1993. ISBN 0-06-270056-1.
  • Mario Morselli: Caporetto 1917: Victory of Defeat?. London, Portland OR: 2001. ISBN 0-7146-5073-0.