Bitwa pod Champaubert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Champaubert
VI koalicja antyfrancuska
Wojny napoleońskie
Meissonier - 1814, Campagne de France.jpg
Francuska kampania z 1814 r. na obrazie Jeana Meissoniera (1815-1891)
Czas 10 lutego 1814
Miejsce Champaubert, na wschód od Paryża
Wynik zwycięstwo Francuzów
Strony konfliktu
Francja Cesarstwo Francuskie Rosja Imperium rosyjskie
Dowódcy
Francja Napoleon Rosja Zachar Ołsufiew
Siły
15 000 żołnierzy, 120 dział 3700 żołnierzy, 24 działa
Straty
600 żołnierzy 2400 żołnierzy, 9 dział
VI koalicja antyfrancuska

Lützen - Budziszyn - Großbeeren - Kaczawa - Drezno - Kulm - Dennewitz - Lipsk - Hanau - Sehested - Saint-Dizier - Brienne - Gdańsk - La Rothière - Mincio - Champaubert - Montmirail - Château-Thierry - Vauchamps - Mormant - Montereau - Bar-sur-Aube - Craonne - Laon - Reims - Arcis-sur-Aube - Claye-Souilly - Fère-Champenoise - Tuluza - Obrona Paryża


Kampania sześciodniowa

Kampania sześciodniowa

Champaubert - Montmirail - Château - Vauchamps

Bitwa pod Champaubert – starcie zbrojne, które miało miejsce 10 lutego 1814 roku w końcowym okresie wojen napoleońskich, będąc jedną z wygranych bitew błyskotliwej Kampanii sześciodniowej cesarza.

Na Paryż maszerowały dwie potężne armie sprzymierzonych – armia feldmarszałka Blüchera (100 000 żołnierzy) szła doliną Marny, a armia feldmarszałka Schwarzenberga (130 000 żołnierzy) doliną Sekwany. Między obu tymi armiami posuwał się rosyjski korpus dowodzony przez generała Wittgensteina.

By osłonić się przed Schwarzenbergiem Napoleon zostawił na linii Sekwany korpusy marszałków Victora i Oudinota (razem 15 000 żołnierzy), a sam z resztą sił (30 000 żołnierzy i 120 dział) ruszył 7 lutego z Troyes przeciwko Blücherowi. Składający się z dwóch dywizji korpus marszałka Marmonta ruszył przez Sézanne do Champaubert, gdzie znajdowała się część korpusu generała Ołsufiewa (3700 żołnierzy).

Ołsuwiew przyjął bitwę 10 lutego i został doszczętnie rozbity. Szarżował tu szwadron służbowy 1 Pułku Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Cesarskiej pod Skarżyńskim i 8 Pułk Szwoleżerów-Lansjerów Tomasza Łubieńskiego. Większość żołnierzy rosyjskich zginęła, została ranna lub dostała się do niewoli. Do francuskiej niewoli dostał się także Ołsufiew.

Blücher nie przyszedł rosyjskiemu korpusowi z pomocą, ale wysłał korpusy generałów Kleista i Kapcewicza na Fére-Champenoise, by nawiązać kontakt z armią Schwarzenberga. Dzięki zwycięstwu pod Champaubert armia Blüchera została rozdzielona, dając w ten sposób Napoleonowi większe pole manewru.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa 1967, Wydanie I.
  • Marian Kukiel, Dzieje oręża polskiego w epoce napoleońskiej 1795-1815, Poznań 1912/repr. 1996, ISBN 83-86600-51-9