Bitwa pod Civitate

Bitwa pod Civitate Wojna Normanów z Bizancjum (walki Normanów z armią papieską)
Bitwa pod Civitate (czerwony: Normanowie, niebieski: koalicjanci)
Czas	18 czerwca 1053
Miejsce	Civitella del Fortore w pobliżu Foggii
Terytorium	Cesarstwo Bizantyńskie (płd.-wsch. Italia)
Wynik	zwycięstwo wojsk normańskich
Strony konfliktu Normanowie Koalicja wojsk papieskich: wojska italskie wojska szwabskie Longobardowie Dowódcy Humphrey of Hauteville Rudolf z Benewentu Siły 3 000 jazdy, 500 piechoty 6 000 jazdy i piechoty Straty nieznane nieznane

Bitwa pod Civitate – starcie zbrojne, które miało miejsce 18 czerwca 1053 r. w pobliżu Civitella del Fortore (okolice dzisiejszego San Paolo di Civitate) w południowo-wschodniej Italii, należącej wówczas do Bizancjum, pomiędzy Normanami a koalicją wojsk papieżą Leona IX, składającą się z wojsk italskich, szwabskich oraz Longobardów. Zakończyła się zwycięstwem Normanów.

Tło i wynik

W roku 1046 stolica Włoch bizantyjskich Bari zajęta przez Normanów, została odzyskana dla cesarstwa przez Argyrosa syna Melesa.

Wspólne niebezpieczeństwo normańskie spowodowało ścisłe współdziałanie pomiędzy Bizantyńczykami a energicznym papieżem Leonem IX. Papież zmuszony był przychylić się do skarg miast Apulii i wystąpić przeciwko Normanom. Wojsko papieskie, do którego dołączyły posiłki od cesarza Henryka czekały na dołączenie armii bizantyjskiej pod Civitate.

Znakomity wódz Normanów Robert Guiscard stawił czoło nowej koalicji i w roku 1053 zadał porażkę silniejszej liczebnie armii papieskiej w bitwie pod Civitate, zanim ta zdołała połączyć się z Argyrosem.

Papież stał się więźniem Normanów. Pokazali oni wówczas że są nie tylko znakomitymi wojownikami, ale również mistrzami dyplomacji. Będąc zwycięzcami uznali nad sobą zwierzchnictwo papieża, stawiając go moralnie w położeniu, które zmuszało go do uznania podbojów normańskich.

Bibliografia

• Aubé, Pierre: Roger II de Sicile, Payot, 2001.
• Jean, Deuve: L'épopée des Normands d'Italie.
• Martin, Jean-Marie: Italies Normandes.