Bitwa pod Civitate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Civitate
Wojna Normanów z Bizancjum
(walki Normanów z armią papieską)
Battaglia di Civitate - 18 06 1053.svg
Bitwa pod Civitate
(czerwony: Normanowie, niebieski: koalicjanci)
Czas 18 czerwca 1053
Miejsce Civitella del Fortore
w pobliżu Foggii
Terytorium Cesarstwo Bizantyńskie (płd.-wsch. Italia)
Wynik zwycięstwo wojsk normańskich
Strony konfliktu
Blason region fr Normandie.svg Normanowie Koalicja wojsk papieskich:

CoA civ ITA milano.png wojska italskie
Coa Swabia.png wojska szwabskie
Pavia-Stemma.png Longobardowie

Dowódcy
Humphrey of Hauteville Rudolf z Benewentu
Siły
3 000 jazdy, 500 piechoty 6 000 jazdy i piechoty
Straty
nieznane nieznane

Bitwa pod Civitate – starcie zbrojne, które miało miejsce 18 czerwca 1053 r. w pobliżu Civitella del Fortore (okolice dzisiejszego San Paolo di Civitate) w południowo-wschodniej Italii, należącej wówczas do Bizancjum, pomiędzy Normanami a koalicją wojsk papieżą Leona IX, składającą się z wojsk italskich, szwabskich oraz Longobardów. Zakończyła się zwycięstwem Normanów.

Tło i wynik[edytuj | edytuj kod]

W roku 1046 stolica Włoch bizantyjskich Bari zajęta przez Normanów, została odzyskana dla cesarstwa przez Argyrosa syna Melesa.

Wspólne niebezpieczeństwo normańskie spowodowało ścisłe współdziałanie pomiędzy Bizantyńczykami a energicznym papieżem Leonem IX. Papież zmuszony był przychylić się do skarg miast Apulii i wystąpić przeciwko Normanom. Wojsko papieskie, do którego dołączyły posiłki od cesarza Henryka czekały na dołączenie armii bizantyjskiej pod Civitate.[1]


Znakomity wódz Normanów Robert Guiscard stawił czoło nowej koalicji i w roku 1053 zadał porażkę silniejszej liczebnie armii papieskiej w bitwie pod Civitate, zanim ta zdołała połączyć się z Argyrosem.

Papież stał się więźniem Normanów. Pokazali oni wówczas że są nie tylko znakomitymi wojownikami, ale również mistrzami dyplomacji. Będąc zwycięzcami uznali nad sobą zwierzchnictwo papieża, stawiając go moralnie w położeniu, które zmuszało go do uznania podbojów normańskich.

Przypisy

  1. Steven Runciman: Dzieje wypraw krzyżowych. Pierwsza krucjata i założenie Królestwa Jerozolimskiego. Warszawa: PIW, 1987, s. 62. ISBN 83-06-01457-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aubé, Pierre: Roger II de Sicile, Payot, 2001.
  • Jean, Deuve: L'épopée des Normands d'Italie.
  • Martin, Jean-Marie: Italies Normandes.