Bitwa pod Clastidium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Clastidium
Wojna Rzymu z Celtami 225 p.n.e.-220 p.n.e.
Celts in III century BC.jpg
Ziemie zamieszkane przez Celtów (III w. p.n.e.)
Czas 222 p.n.e.
Miejsce Clastidium (ob. Casteggio), Lombardia
Terytorium Włochy
Wynik zwycięstwo Rzymu
Strony konfliktu
Rzym Celtowie
Dowódcy
Marek Klaudiusz Marcellus Viridomarus
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane nieznane

Bitwa pod Clastidium (obecnie Casteggio) – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 222 p.n.e. w trakcie wojen Rzymian z Celtami. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Rzymian, którzy zajęli po niej ziemie tzw. Galii Przedalpejskiej (równina rzeki Pad).

W roku 223 p.n.e. na równinie rzeki Pad doszło do walk pomiędzy Rzymianami a Celtami, z których najtrudniejszym przeciwnikiem okazało się plemię Insubrów pod wodzą Viridomarusa z ich główną siedzibą w osadzie Mediolanum (ob. Mediolan). Celtowie zamierzali przeszkodzić Rzymianom w przeprawie na lewy brzeg rzeki Po, tym udało się jednak przeciągnąć na swoją stronę jedno z plemion celtyckich Cenomanów, przy pomocy których Rzymianie wkroczyli na ziemie Insumbrów. Mimo nieznacznych sukcesów w tym samym jeszcze roku do Rzymu odwołano konsula Gajusza Flaminiusza.

W roku 222 p.n.e. Rzymianie pod wodzą konsula Marka Klaudiusza Marcellusa ponownie wkroczyli na Nizinę Padańską. Na południowym brzegu rzeki w rejonie Clastidium koło Voghery doszło do decydującej dla wojny bitwy. W jej wyniku śmierć poniósł przywódca Insumbrów Viridomarus, który według relacji Polibiusza miał zginąć z ręki samego Marcellusa. Po bitwie Rzymianie wkroczyli do Mediolanum, zajmując całą Galię Przedalpejską. Panowanie rzymskie na tym terenie zostało poważnie zagrożone po ataku Hannibala cztery lata później w toku II wojny punickiej, jednak ostateczne zwycięstwo w wojnie przesądziło o władzy rzymskiej na tych ziemiach.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • La battaglia di Clastidium è descritta nei particolari da Polibio (II, 34, 5) e, in modo un po' più romanzato, da Plutarco (Marcellus, VI, 5).
  • Ad essa si riferiscono Cicerone (Tusculanae, IV, 22, 49), Livio (XXIX, 25, 7 e XXIX, 11, 40), Valerio Massimo (Memorabilia, I, 1, 8), e vi alludono gli epitomatori Floro ed Eutropio.