Bitwa pod Darą
| Bitwa pod Darą Wojny Bizancjum z Persami |
|||||||||||||||||
 Schemat bitwy
|
|||||||||||||||||
| Czas | 530 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Dara (obecnie Oguz), Turcja | ||||||||||||||||
| Terytorium | północna Mezopotamia | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo Bizantyjczyków | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Wojny rzymsko-perskie |
|---|
|
Nisibis - Resaena - Misiche - Barbalissos - Edessa - Satala - Singara - Amida - Bezabde - Ktezyfon - Maranga - Wagabanta - Dara - Melitene - Solachon - Issos - rzeka Seyhan - Konstantynopol - Niniwa |
Bitwa pod Darą – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 530 w trakcie walk bizantyjsko-perskich. Starcie zakończyło się zwycięstwem sił wschodnio-rzymskich pod wodzą Belizariusza nad wojskami króla Sasanidów Kawada I.
Dara była ważną strategicznie rzymską twierdzą w okolicy Nisibis, o którą niejednokrotnie toczono walki z Persami w VI w. Twierdzę w roku 507 rozbudował znacznie, zagrożony najazdami Persów cesarz Anastazjusz I. W roku 526 doszło do wybuchu nowej wojny, podczas której wielki król sasanidzki dotarł aż po ziemie dzisiejszej Gruzji. Do pierwszej kampanii wschodnio-rzymskiej przeciwko Persji doszło w roku 529. Działania te zakończyły się jednak niepowodzeniem. W roku 530 dowódca Justyniana Belizariusz podjął nową kampanię obronną organizując armię w sile 25 000 ludzi, wśród nich kawalerię huńską i herulską. Persowie pod wodzą Peroza wystawili przeciwko siłom wschodnio-rzymskim armię w liczbie 40 000 ludzi, z czego większość stanowiła słabo uzbrojona piechota.
Celem Rzymian była ochrona Dary, której umocnienia rozbudowywano. Belizariusz ustawił swoje wojska przed miastem, nakazując wykopanie dołów przed liniami własnych oddziałów. Bitwa pod Darą trwała dwa dni. Pierwszego dnia Persowie dokonali próby ataku na prawe skrzydło wojsk Belizariusza, gdzie znajdowali się Herulowie. Pod naporem Persów Herulowie cofnęli się, przypuszczając zakończony niepowodzeniem kontratak. Drugiego dnia wojska perskie wzmocnione zostały kolejnymi 10 000 ludzi przybyłymi z Nisibis. Belizariuszowi udało się jednak zamknąć przeciwnika w potrzasku, wykorzystując oddziały Hunów i rzymską kawalerię. Persowie, którym udało się zadać Rzymianom wysokie straty zostali ostatecznie pobici. Padło ponad 5 000 wojowników sasanidzkich, reszta wycofała się z pola walki. Bitwa pod Darą była pierwszym znaczącym zwycięstwem rzymskim nad Persami w otwartym polu od prawie 100 lat. Wynik starcia zapewnił panowanie Bizancjum nad ważnymi strategicznie rejonami północnej Mezopotamii na wiele lat, czego nie zmieniła nawet klęska Belizariusza poniesiona pod Callinicum w rok później.
Bibliografia [edytuj]
- Geoffrey B. Greatrex: Rome and Persia at War, 502–532, Leeds 1998.
