Bitwa pod Darą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Darą
Wojny Bizancjum z Persami
Battle of Dara-battleplan.png
Schemat bitwy
Czas 530
Miejsce Dara (obecnie Oguz), Turcja
Terytorium północna Mezopotamia
Wynik zwycięstwo Bizantyjczyków
Strony konfliktu
Cesarstwo Bizantyńskie
Herulowie
Hunowie
Sasanidzi
Dowódcy
Belizariusz Peroz
Siły
25 000 50 000
Straty
wysokie 5 000 – 8 000
Wojny rzymsko-perskie

Wojny partyjsko-rzymskie: Carrhae (I) - góry Amanu (I) - Apamea - Cylicyjskie Wrota - góry Amanu (II) - góra Gindaros - Samosata - Fraaspa - Randeja - Hatra - Dura-Europos - Ktezyfon (I) - Ktezyfon (II) - Nisibis

Wojny rzymsko-sasanidzkie: Resaena - Misiche - Nisibis (II) - Barbalissos - Antiochia - Dura Europos - Edessa (I) - Cezarea (I) - Ktezyfon (III) - Carrhae (II) - Satala - Singara - Amida (I) - Pirisabora - Bezabde - Ktezyfon (IV) - Maranga - Wagabanta - Dara (I)

Wojny Bizancjum z Persami: Theodosiopolis - Martyropolis - Amida (II) - Edessa (II) - Iberia (Dara (II) - Satala - Nisibis (III) - Callinicum) - Lazyka (Fasis) - Petra - Hippis - Archaiopolis - Nisibis (III) - Dara (III) - Sebasteja - Melitene - Manzelat - Nymphios - Solachon - Sisarbene - Martyropolis - rzeka Aras - Blarathon - Cezarea (II) - Jerozolima (I) - Jerozolima (I) - Issos - Tigranocerta - Saros - rzeka Seyhan - Konstantynopol - Niniwa

Bitwa pod Darą – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 530 w trakcie walk bizantyjsko-perskich. Starcie zakończyło się zwycięstwem sił wschodnio-rzymskich pod wodzą Belizariusza nad wojskami króla Sasanidów Kawada I.

Dara była ważną strategicznie rzymską twierdzą w okolicy Nisibis, o którą niejednokrotnie toczono walki z Persami w VI w. Twierdzę w roku 507 rozbudował znacznie, zagrożony najazdami Persów cesarz Anastazjusz I. W roku 526 doszło do wybuchu nowej wojny, podczas której wielki król sasanidzki dotarł aż po ziemie dzisiejszej Gruzji. Do pierwszej kampanii wschodnio-rzymskiej przeciwko Persji doszło w roku 529. Działania te zakończyły się jednak niepowodzeniem. W roku 530 dowódca Justyniana Belizariusz podjął nową kampanię obronną organizując armię w sile 25 000 ludzi, wśród nich kawalerię huńską i herulską. Persowie pod wodzą Peroza wystawili przeciwko siłom wschodnio-rzymskim armię w liczbie 40 000 ludzi, z czego większość stanowiła słabo uzbrojona piechota.

Celem Rzymian była ochrona Dary, której umocnienia rozbudowywano. Belizariusz ustawił swoje wojska przed miastem, nakazując wykopanie dołów przed liniami własnych oddziałów. Bitwa pod Darą trwała dwa dni. Pierwszego dnia Persowie dokonali próby ataku na prawe skrzydło wojsk Belizariusza, gdzie znajdowali się Herulowie. Pod naporem Persów Herulowie cofnęli się, przypuszczając zakończony niepowodzeniem kontratak. Drugiego dnia wojska perskie wzmocnione zostały kolejnymi 10 000 ludzi przybyłymi z Nisibis. Belizariuszowi udało się jednak zamknąć przeciwnika w potrzasku, wykorzystując oddziały Hunów i rzymską kawalerię. Persowie, którym udało się zadać Rzymianom wysokie straty zostali ostatecznie pobici. Padło ponad 5 000 wojowników sasanidzkich, reszta wycofała się z pola walki. Bitwa pod Darą była pierwszym znaczącym zwycięstwem rzymskim nad Persami w otwartym polu od prawie 100 lat. Wynik starcia zapewnił panowanie Bizancjum nad ważnymi strategicznie rejonami północnej Mezopotamii na wiele lat, czego nie zmieniła nawet klęska Belizariusza poniesiona pod Callinicum w rok później.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Geoffrey B. Greatrex: Rome and Persia at War, 502–532, Leeds 1998.