Bitwa pod Dreznem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Dreznem
Wojny napoleońskie
Battle of Dresden by Naudet.jpg
Bitwa pod Dreznem
Czas 26–27 sierpnia 1813
Miejsce Drezno
Wynik Zwycięstwo Francuzów
Strony konfliktu
Francja Cesarstwo Francuskie Cesarstwo Austrii Cesarstwo Austrii
 Królestwo Prus
Rosja Imperium rosyjskie
Dowódcy
Francja Napoleon
Francja Laurent de Gouvion Saint-Cyr
Francja Michel Ney
Francja Joachim Murat
Francja Édouard Mortier
Cesarstwo Austrii Karl Philipp Schwarzenberg

Cesarstwo Austrii Franciszek II Habsburg
Rosja Aleksander I
Rosja Jean Victor Marie Moreau
Rosja Michaił Barclay de Tolly
Królestwo Prus Fryderyk Wilhelm

Siły
135 000 214 000
Straty
10 000 poległych lub rannych 38 000 poległych, rannych lub pojmanych
40 dział
VI koalicja antyfrancuska

Lützen - Budziszyn - Großbeeren - Kaczawa - Drezno - Kulm - Dennewitz - Lipsk - Hanau - Sehested - Saint-Dizier - Brienne - Gdańsk - La Rothière - Mincio - Champaubert - Montmirail - Château-Thierry - Vauchamps - Mormant - Montereau - Bar-sur-Aube - Craonne - Laon - Reims - Arcis-sur-Aube - Claye-Souilly - Fère-Champenoise - Tuluza - Obrona Paryża


Kampania sześciodniowa

Bitwa pod Dreznem – starcie zbrojne, które miało miejsce 2627 sierpnia 1813 roku podczas wojen napoleońskich.

Po przejściu 21 sierpnia przez Rudawy tzw. Armia Czeska (180 000 żołnierzy austriackich, rosyjskich i pruskich) dowodzona przez feldmarszałka Karla Schwarzenberga maszerowała na Drezno. Napoleon Bonaparte, walczący z Armią Śląską feldmarszałka Gebharda Blüchera, zlecił obronę Drezna armii marszałka Gouviona Saint-Cyra (40 000 żołnierzy). Gdy doszedł do wniosku, że sam Saint-Cyr nie zdoła powstrzymać armii Schwarzenberga, oderwał się od Blüchera i z siłami liczącymi 90 000 żołnierzy ruszył przez Pirnę do Drezna. Jednocześnie skierował na tyły Armii Czeskiej 1 korpus dowodzony przez Dominique'a Vandamme'a.

Na Drezno wojska Schwarzenberga uderzyły 26 sierpnia od strony południowo-zachodniej. Jednak gdy niespodziewanie pojawiła się francuska gwardia, przerwali atak. Z kolei 27 sierpnia do ataku ruszyli Francuzi, ostrzeliwując ogniem artyleryjskim centrum sprzymierzonych i jednocześnie uderzając na ich skrzydła. Marszałek Joachim Murat na czele swej jazdy obszedł lewe skrzydło Armii Czeskiej i zmusił je do kapitulacji.

Znacznie gorzej wiodło się Francuzom podczas natarcia na prawe skrzydło armii Schwarzenberga. Gdy wódz naczelny Armii Czeskiej dowiedział się o wychodzących na jego tyły oddziałach Vandamme'a, w obawie przed otoczeniem wydał o godzinie 17 rozkaz do odwrotu w kierunku Cieplic czeskich. Francuska jazda nie prowadziła energicznego pościgu. W bitwie wojska sprzymierzonych straciły 25 000 żołnierzy, podczas gdy Francuzi 9000 żołnierzy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I.