Bitwa pod Edessą (259)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Edessą
Wojny rzymsko-sasanidzkie
Bas relief nagsh-e-rostam al.jpg
Relief skalny przedstawiający triumf Szapura I nad Walerianem I
Czas 259 n.e.
Miejsce Edessa, Mezopotamia
Terytorium Turcja
Wynik zwycięstwo Sasanidów
Strony konfliktu
Rzymianie Sasanidzi
Dowódcy
Walerian I White flag icon.svg Szapur I
Siły
70 000 nieznane
Straty
cała armia niewielkie
Wojny rzymsko-perskie

Wojny partyjsko-rzymskie: Carrhae (I) - góry Amanu (I) - Apamea - Cylicyjskie Wrota - góry Amanu (II) - góra Gindaros - Samosata - Fraaspa - Randeja - Hatra - Dura-Europos - Ktezyfon (I) - Ktezyfon (II) - Nisibis

Wojny rzymsko-sasanidzkie: Resaena - Misiche - Nisibis (II) - Barbalissos - Antiochia - Dura Europos - Edessa (I) - Cezarea (I) - Ktezyfon (III) - Carrhae (II) - Satala - Singara - Amida (I) - Pirisabora - Bezabde - Ktezyfon (IV) - Maranga - Wagabanta - Dara (I)

Wojny Bizancjum z Persami: Theodosiopolis - Martyropolis - Amida (II) - Edessa (II) - Iberia (Dara (II) - Satala - Nisibis (III) - Callinicum) - Lazyka (Fasis) - Petra - Hippis - Archaiopolis - Nisibis (III) - Dara (III) - Sebasteja - Melitene - Manzelat - Nymphios - Solachon - Sisarbene - Martyropolis - rzeka Aras - Blarathon - Cezarea (II) - Jerozolima (I) - Jerozolima (I) - Issos - Tigranocerta - Saros - rzeka Seyhan - Konstantynopol - Niniwa

Bitwa pod Edessą – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 259 n.e.

Bitwa pod Edessą pomiędzy armią rzymską cesarza Waleriana I a wojskami Sasanidów króla Szapura I miała miejsce w roku 259.

W latach 253256 Szapur I mocno dał się we znaki należącym do Cesarstwa ziemiom Syrii. Chcąc przeciwstawić się tym najazdom cesarz Walerian na czele licznej, liczącej 70 000 ludzi armii pomaszerował przeciwko Sasanidom. Po opanowaniu syryjskich prowincji Rzymianie wyruszyli w kierunku Carrhae i Edessy, gdzie doszło do spotkania z armią króla Szapura I. Starcie poprzedziły harce z obu stron. Gwałtowna bitwa zakończyła się całkowitą klęską Rzymian. W jej wyniku cesarz Walerian dostał się do niewoli, podobnie jak wielu innych dostojników i oficerów. O przebiegu bitwy wiadomo bardzo niewiele, a przekazy mówiące o 70 000 zabitych i jeńców oddają ogrom klęski Rzymian. Straty perskie były niewielkie.

Po bitwie Waleriana i część jego towarzyszy przewieziono do Gundishapur, gdzie dobrze się z nimi obchodzono. Tutaj w niewoli oficerowie rzymscy przyswajali Persom technikę oraz innowacje wojskowe. Według Laktancjusza Szapur upokorzył cesarza traktując go jako podpórkę podczas dosiadania konia. Po śmierci Waleriana głowa cesarza miała być pomalowana cynoberem, wypełniona nawozem i zakonserwowana a następnie wystawiona w świątyni w Gundishapur jako dowód zwycięstwa nad Rzymem.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Laktancjusz, De Mortibus Persecutorum.
  • Zosimus, New History.
  • Abdolhossein Zarinkoob, Ruzgaran: tarikh-i Iran az aghz ta saqut saltnat Pahlvi, Sukhan, 1999. ISBN 964-6961-11-8
  • Kevan Barwise, Sassanid Persian - DBA 73a&b (220AD-637AD).
  • Zarinkoob, Abdolhossein, Ruzgaran: tarikh-i Iran az aghz ta saqut saltnat Pahlvi pp. 195.
  • Boardman, John, et al., The Cambridge ancient history, Cambridge University Press, ISBN 0521301998, p. 469.
  • Zarinkoob, Abdolhossein, Ruzgaran: tarikh-i Iran az aghz ta saqut saltnat Pahlvi, Sukhan, 1999, ISBN 964-6961-11-8, p. 195.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]