Bitwa pod Espinozą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Espinozą
Wojna na Półwyspie Iberyjskim 1807-1814
Czas 1011 listopada 1808
Miejsce Espinosa de los Monteros
na płd. wsch od Santander
Hiszpania
Terytorium Galicja (Hiszpania), Hiszpania
Wynik zwycięstwo francuskie
Strony konfliktu
Cesarstwo Francuskie
Księstwo Warszawskie
Królestwo Hiszpanii
Dowódcy
Claude Victor Joaquín Blake
Siły
22 000 23 000
Straty
1 200 zabitych i rannych 3 000 zabitych, rannych,
wziętych do niewoli
Marszałek Caude Victor-Perrin
Wojna na Półwyspie Iberyjskim 1807-1814

Dos de MayoEl BrucCabezónSaragossa (1808)Walencja - Medina del Rio SecoBailénBrilos - RoliçaVimeiro - PancorboValmasedaBurgosGamonal - EspinozaTudelaSomosierraSahagúnBenavente - Saragossa (1809)YevenesCiudad RealCacabelosLa CorunaTalaveraAlmonacidGerona (1809)OcañaAlba de TormesFuengirolaCôaAlmeidaBuçacoPombal - Gebora - Fuentes de OñoroBadajozAlbueraSalamankaVitoriaSan Sebastian - Nivelle - Nive - Orthez - Tuluza

Bitwa pod Espinozą – bitwa stoczona w dniach 10–11 listopada 1808 pod miasteczkiem Espinosa de los Monteros w Górach Kantabryjskich. Starcie zakończyło się zwycięstwem wojsk francuskich dowodzonych przez marszałka Victora nad hiszpańską Armią Galicji generała-porucznika Joaquína Blake'a.

Pierwszego dnia spotkania Victor, spodziewając się łatwego zwycięstwa, które zmyłoby zeń hańbę przegranej pod Valmasedą, przypuścił serię nieskładnych ataków, odpartych z dużymi stratami przez generała Romanę i jego karne oddziały regularnej armii. Do zapadnięcia nocy Blake utrzymał swe pozycje. Rankiem 11 listopada, Victor odzyskał zimną krew i przeprowadził zmasowany atak, w wyniku którego rozbił lewe skrzydło armii Blake'a i zmusił resztę Hiszpanów do ucieczki. Francuzi zdobyli 30 dział i 30 sztandarów.

Wprawdzie nie była to bitwa decydująca, spowodowała jednak upadek ducha w rozbitym i śmiertelnie znużonym hiszpańskim wojsku (nie posiadającym ani nadrzędnego dowództwa, ani rządu, które mogłyby koordynować jego działania), była więc początkiem końca całej armii Blake'a w Galicji. Blake'owi trzeba natomiast przyznać, że w odwrocie udało mu się przeprowadzić resztki swoich oddziałów przez góry i uniknąć - ku zdiwieniu Napoleona - pogoni, jaką rzucił za nim marszałek Soult.

Niemniej, gdy dotarł wreszcie 23 listopada do prowincji León, pod jego sztandarami było zaledwie 10 000 żołnierzy.