Bitwa pod Filippi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Filippi
II triumwirat

Wojny domowe Rzymu w I wieku p.n.e.

Phil3.png
Bitwa pod Filippi
Czas 3–23 października 42 p.n.e.
Miejsce Filippi, Macedonia
Terytorium Republika rzymska
Wynik decydujące zwycięstwo Triumwirów
Strony konfliktu
Triumwirowie Republikanie
Dowódcy
Marek Antoniusz, Oktawian Marek Juniusz Brutus, Gajusz Kasjusz Longinus
Siły
19 legionów,
33 000 jazdy,
łącznie ponad 100 000
17 legionów,
17 000 jazdy,
łącznie około 100 000
Straty
ponad 8 000 kapitulacja całej armii

Bitwa pod Filippibitwa rozegrana w okolicach miasta Filippi w 42 p.n.e. we wschodniej Macedonii, w której triumwirowieMarek Antoniusz i Oktawian August – zwyciężyli armię republikańską na czele z przywódcami spisku przeciw CezarowiBrutusem i Kasjuszem. Gdy klęska była oczywista, Brutus przebił się mieczem, Kasjusz polecił się zabić niewolnikowi.

Po tym, jak obie strony zgromadziły pieniądze, Brutus i Kasjusz połączyli swoje wojska – razem było to 19 legionów oraz liczne kontyngenty sprzymierzeńców. Jesienią armia ta stanęła pod Filippi w Macedonii naprzeciwko wojska Antoniusza i Oktawiana, które tymczasem przybyło przez Adriatyk. Pozycje zajęte przez wojska Brutusa i Kasjusza umożliwiły im kontrolowanie szlaków komunikacyjnych, prowadzących w kierunku Morza Egejskiego oraz cieśnin morskich na wschodzie. Ich strategia polegała na tym, aby posiadające przewagę, zahartowane w walce wojsko triumwirów odciąć od posiłków i zaopatrzenia, a tym samym osłabić jego zdolność bojową. Początkowo strategia ta przynosiła zamierzone efekty, lecz wkrótce Antoniuszowi udało się pokrzyżować wrogowi plany i niemal odciąć mu drogę do morza. Brutusowi i Kasjuszowi nie pozostawało nic innego, jak stanąć do walki w decydującej bitwie.

W pierwszym starciu, do którego doszło w październiku, Antoniusz odniósł zwycięstwo nad Kasjuszem (który w przeświadczeniu, że wszystko stracone, popełnił samobójstwo), a Brutus nad Oktawianem. Kilka tygodni później, w listopadzie, doszło pod Filippi do drugiej bitwy – tym razem triumwirowie odnieśli całkowite zwycięstwo. Brutus również uznał, że gra skończona; nie chcąc wpaść w ręce zwycięzców odebrał sobie życie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maciej Milczanowski: Filippi 23 X 42 p.n.e., Wydawnictwo Inforteditions, Zabrze 2006.
  • Klaus Bringmann, Historia Republiki Rzymskiej. Od początków do czasów Augusta, przeł. Anna Gierlińska, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 2010, str. 365-368, ISBN 978-83-7177-700-4