Bitwa pod Fossaltą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Fossaltą
Walki Gwelfów z Gibelinami
Enzoprigionieroabologna.jpg
Pojmanie Enzio z SArdynii
Czas 1249
Miejsce Fossalta, Modena
Terytorium Włochy
Wynik Zwycięstwo Gwelfów
Strony konfliktu
Hohenstaufen emporer arms.svg siły cesarskie Lombard League arms.svg milicje z Bolonii
Dowódcy
Enzio Sardyński Filippo degli Ugoni, Ottaviano degli Ubaldini
Siły
15 000 4000 jazdy, 3000 piechoty, 2000 sił posiłkowych
Straty
nieznane nieznane

Bitwa pod Fossaltą miała miejsce 26 maja 1249 r. pomiędzy milicjami miejskimi z Bolonii dowodzonymi przez namiestnika Filippo degli Ugoni oraz biskupa Ottaviano degli Ubaldini a oddziałami cesarskimi pod wodzą króla Enzio z Sardynii.

Powodem stoczenia batalii stały się roszczenia cesarza Fryderyka II do ziem północnej Italii zrzeszonych w Lidze Lombardzkiej.

W roku 1236 cesarz wypowiedział wojnę Lidze, by rok później pokonać jej siły w bitwie pod Cortenuovą. Pomimo zwycięstwa Fryderykowi nie udało się przejąc kontroli nad Mediolanem i kilkoma innymi miastami regionu. Konflikt zaostrzył spór pomiędzy cesarzem a papieżem o władzę w Italii będący częścią konfliktu pomiędzy Gibelinami i Gwelfami. W roku 1247 Gwelfowie zajęli należącą do Gibelinów Parmę, co wywołało reakcję Fryderyka, który rozpoczął kilkumiesięczne oblężenie miasta.

Dnia 18 lutego 1248 r. siły Gwelfów dokonały wypadu z oblężonego miasta, atakując obóz wojsk cesarskich. W walce zginęło 2000 żołnierzy Fryderyka a 3000 dostało się do niewoli. Pozostali, w tym cesarz zbiegli do Cremony. Porażka ta osłabiła znacznie wpływy cesarza w północnej Italii. Wiosną 1249 siły Gwelfów z Bolonii dowodzone przez Filippo degli Ugoni oraz biskupa Ottaviano degli Ubaldini pomaszerowały w kierunku Modeny, gdzie znajdowały się wojska Gibelinów. Siły Gwelfów liczyły 4000 jazdy i 3000 piechoty. Na pomoc obrońcom Modeny przybył Enzio Sardyński na czele 15 000 Gibelinów. Obie armie spotkały się koło Fossalty. Tutaj Gwelfów wzmocniły jeszcze siły 2000 żołnierzy przybyłych z Bolonii. Atak nastąpił wczesnym rankiem dnia 26 maja 1249 r. Siły Gwelfów zaatakowały wojsko cesarskie. Żołnierze Fryderyka bronili się aż do wieczora, jednak ich opór został w końcu złamany. W trakcie nocnego pościgu w trudnym poprzecinanym kanałami terenie, do niewoli dostało się wielu Gibelinów, wśród nich Enzio, pod którym zabito konia.

Po śmierci Fryderyka w roku 1250, próby utrzymania władzy Staufów w Italii podejmował jego wnuk Konradyn Hohenstauf. Po klęsce w bitwie pod Tagliacozzo dostał się jednak do niewoli i został stracony. Wraz ze śmiercią Konradyna nastąpił koniec władzy dynastii Staufów.


Literatura:

  • Kantorowicz, Ernst. Kaiser Friedrich der Zweite on Holy Roman Emperor Frederick II, and The King's Two Bodies (1957).
  • Georg Bondi: Kaiser Friedrich der Zweite, 1927
  • Bedürftig, Friedemann: Taschenlexikon Staufer; Piper Verlag (München, 2000) (ISBN 3-492-23032-6)