Bitwa pod Gravią

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Gravią
Wojna o niepodległość Grecji
Graviabattle.jpg
Bitwa pod Gravią
Czas 8 maja 1821
Miejsce Gravia, dzisiejsza Grecja
Terytorium Turcja
Wynik Zdecydowane zwycięstwo Greków
Strony konfliktu
Grecja Grecja Turcja Imperium osmańskie
Dowódcy
Odysseas Androutsos Omer Vrioni
Siły
120 ochotników 8 000 żołnierzy
Straty
2 zabitych 400 zabitych
State Flag of Greece (1863-1924 and 1935-1970).svg Wojny grecko-tureckie Flag of the Ottoman Empire.svg

Wojna grecko-turecka (1821-1832) - Gravia (1821) - Chios (1822) - Missolungi (1825-1826) - Navarino (1827) - Wojna grecko-turecka (1897) - Livadeia (1897) - Sarantaporo (1912) - Pente Pigadia (1912) - Sorovich (1912) - Elli (1912) - Korytsa (1912) - Lemnos (1913) - Bizani (1913) - Wojna grecko-turecka (1919-1922) - Aydin (1919) - Gediz (1920) - Sakarya (1921) - İnönü (1921) - İnönü II (1921) - Eskişehir (1921) - Dumlupinar (1922)

Bitwa pod Gravią – starcie zbrojne, które miało miejsce pomiędzy Grekami a ekspedycją karną imperium osmańskiego, 8 maja 1821 r. w trakcie wojny o niepodległość Grecji.

Tło bitwy[edytuj | edytuj kod]

Turecka ekspedycja karna, w sile 8000 żołnierzy i dodatkowo z bateriami artylerii, dowodzona przez Omera Vrioni, wyruszyła z Lamii, z zamiarem odstraszającej pacyfikacji chrześcijan[1] i likwidacji powstania, aż po Peloponez. 23 kwietnia, zaraz za Lamią i w terenie niemal równinnym, drogę zastąpiło im ok. 1500 źle uzbrojonych greckich ochotników, broniących mostu przez rzekę Alamanę (obecny Sperchios). Po kilkugodzinnej walce, obrońców rozbito. Ich ranny dowódca, młody kleryk Atanasios Diakos, wzięty niewoli, odrzucając propozycję tureckiego stopnia oficerskiego, zginął ze szczególnym męstwem. W efekcie, w oczach Grecji, zwycięstwo taktyczne atakujących przysłonięte zostało propagandowo męstwem obrońców. Toteż zajęta pacyfikacjami ekspedycja karna, dopiero 8 maja dotarła do odległego o ok. 35 km miasteczka Gravia, gdzie powstańcy znów zastąpli jej drogę.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Teren sprzyjał obrońcom. Zaledwie 120 greckimi ochotnikami i piechurami dowodził Odysseas Androutsos. Turcy zaatakowali ze wsparciem artyleryjskim. Kryjący się za skałami i kamiennymi szałasami pasterskimi Grecy, razili atakujących dopiero z bardzo bliska, niemal bez strat własnych. Mimo rozkazów Omera Vrioni, atakujący nie byli w stanie szybko przegrupowywać się. Umożliwiło to obrońcom wycofanie się, przed nadejściem tureckich posiłków. Według różnych informacji, atakujący stracili 330-400 zabitych, obrońcy tylko kilku.

Po bitwie[edytuj | edytuj kod]

Bitwa ochroniła powstanie, w początkowej fazie jego istnienia. Androutsosowi powierzono odtąd dowodzenie powstańczymi siłami całej środkowej Grecji. Vrionis zrezygnował z samodzielnego marszu na Peloponez, ścierając się z powstańcami lokalnie.

Przypisy

  1. Zdaniem greckich historyków, w tym prof. Thanosa Veremisa, w pracy "1821 - narodziny narodu i państwa", wojna o niepodległość Grecji od początku przybrała charakter totalny i ludobójczy, a podział przebiegał wzdłuż granicy wzajemnie wrogich wyznań religijnych, bez względu na rzeczywiste przynależności narodowe walczących.