Bitwa pod Guadalajarą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Guadalajarą
Hiszpańska wojna domowa
Czas 8 marca23 marca 1937
Miejsce Guadalajara
Terytorium Hiszpania
Przyczyna próba zdobycia Madrytu przez nacjonalistów
Wynik zwycięstwo republikanów
Strony konfliktu
 Hiszpania
 Włochy
 Hiszpania
Dowódcy
Mario Roatta Coronel Lacalle
Enrique Jurado
Líster Forján
Siły
45 000 ludzi 20 000 ludzi
Straty
400 poległych lub rannych Hiszpanów
1.000 poległych Włochów
2.500 rannych Włochów
800 zaginionych
500 jeńców
25 dział
10 moździerzy
85 karabinów maszynowych
67 ciężarówek
przejęte liczne zaopatrzenie
6.500 rannych lub poległych
900 jeńców
Hiszpańska wojna domowa

AlkazarMajorkaMadrytGuadalajaraBruneteTeruelPalosEbro

Bitwa pod Guadalajarą – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 823 marca 1937 w trakcie hiszpańskiej wojnie domowej w okolicach miasta Guadalajara w celu umożliwienia frankistom zaatakowania stolicy Hiszpanii od północy.
Brały w niej udział Ludowe wojsko hiszpańskie i włoski Corpo Truppe Volontarie, wspierane przez inne jednostki wojska nacjonalistów, a konkretnie Dywizję Soria. Przez wielu autorów jest traktowana jako jedna z operacji militarnych składających się na bitwę o Madryt.

Po trzech nieudanych próbach natarcia wojsk gen. Franco na Madryt, próbę zdobycia stolicy podjął Zmotoryzowany Korpus Włoski w sile czterech dywizji - ok. 50 tys. ludzi. Korpus rozpoczął ofensywę 8 marca przełamując obronę 50 Brygady republikańskiej, wzdłuż szosy Sigüenza-Guadalajara-Madryt. Na zagrożony odcinek skierowano 11 Brygadę Międzynarodową (ok. 1000 ludzi) i jedna baterię dział. Brygada opóźniła działania dwóch dywizji korpusu. 10 marca wprowadzono do walki 12 Brygadę Międzynarodową, w składzie której walczył polski batalion im. Jarosława Dąbrowskiego. Siły brygad międzynarodowych przeszły do kontataków na lewe skrzydło nacierającego korpusu. Dowództwo republikańskie wprowadzając do walki dalszych oddziałów, lotnictwa i czołgów, zdołało zatrzymać 13 marca następne natarcie włochów. Między 12 a 14 marca, siły republikańskie były silnie atakowane przez jednostki frankistów. Utworzony z walczących oddziałów 4 Korpus przeszedł do przeciwnatarcia, przełamując obronę włoską na całej głębokości taktycznej. Kontrofensywa rozwinęła się pomyślnie między 15 a 18 marca. Wojska nacjonalistyczne przeciwstawiały się republikańskim dywizjom: 11. pod dowództwem gen. Lístera Forjána, 12., i 14., razem z Brygadami międzynarodowymi. Czwartego dnia ofensywy, z powodu śniegu i deszczu, siły włoskie zostały zatrzymane we wsi Brihuega, niedługo później musiały się wycofać na pozycje wyjściowe, zostawiając po drodze wiele sprzętu wojskowego.

19 marca Włosi rozpoczęli odwrót i trwał on aż do 23. Korpus włoski został całkowicie rozbity - ok. 5 tys. zabitych i rannych. Wojska republikańskie zdobyły ok. 25 czołgów, 25 dział, 250 karabinów maszynowych i karabinów, wiele innegi uzbrojenia i sprzętu.

Rozbicie Korpusu Włoskiego było wielkim sukcesem wojsk republikańskich, poważnie wzmocniło ich prestiż i zahamowało dalsze natarcie wojsk nacjonalistycznych. Bitwa pod Guadalajarą była ostatnią próbą zdobycia Madrytu przez nacjonalistów, aż do końca wojny. Skierowali oni swoje siły na front północny.

Walki o Guadalajarę zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie, napisem na jednej z tablic w okresie po II wojnie swiatowej - "GUADALAJARA 18 III 1937".

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Thomas Hugh: The Spanish Civil War. Harper & Brothers, 1961. ISBN 0671758764.
  • Mała Encyklopedia Wojskowa, t - 1, wyd. MON Warszawa 1967

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]