Bitwa pod Hodowem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Hodowem
Awantury mołdawskie
Czas 11 czerwca 1694
Miejsce Hodów
Terytorium ziemia lwowska
Wynik wygrana sił polskich
Strony konfliktu
 I Rzeczpospolita  Chanat Krymski
Dowódcy
Konstanty Zahorowski
Mikołaj Tyszkowski
Jan Witosławski
Siły
400 ~40000
Straty
nieznane, mniej niż 100 1000-2000

Bitwa pod Hodowembitwa pomiędzy wojskami polskimi a tatarskimi pod Hodowem w 1694 roku.

W czerwcu 1694 roku miała miejsce zbrojna napaść Tatarów na ziemie polskie przeprowadzona w celu pozyskania jasyru. Do ich odparcia skierowano 7 chorągwi z Okopów Świętej Trójcy pod dowództwem Konstantego Zahorowskiego i Szańca Panny Marii pod dowództwem Mikołaja Tyszkowskiego. Były to wojska husarskie i pancerne.

Do pierwszego starcia doszło na polach hodowskich. Polacy pojmali dwóch mirzów, ale do niewoli dostał się Mikołaj Tyszkowski, który został z niej potem wykupiony. Po tym starciu Polacy, w obliczu przygniatającej przewagi tatarskiego najazdu, wycofali się do Hodowa, w którym husaria zeszła z koni i wykorzystała do obrony będące już na miejscu z powodu wcześniejszych najazdów kobylice. Ataki, pieszo i z pomocą broni palnej, przez pięć do sześciu godzin odpierało ok. 400 polskich husarzy. Kiedy skończyła się amunicja, husarze strzelali tatarskimi strzałami wkładanymi do luf zamiast kul[1]. Tatarów było według różnych szacunków od 25 do 70 tysięcy, jednak król Jan III Sobieski podawał w rozmowie z Mikołajem Złotnickim liczbę 40 000, co dawałoby stosunek sił 100:1[2].

Nie mogąc pokonać obrońców, Tatarzy wysłali Lipków, czyli polskich Tatarów, z żądaniem kapitulacji. Polacy odmówili, wobec czego Tatarzy wycofali się do Kamieńca Podolskiego ze względu na znaczne straty. Dzięki polskiemu zwycięstwu powstrzymany został cały najazd tatarski.

W bitwie większość Polaków odniosła rany, a zabitych było kilkudziesięciu[3]. Konstanty Zahorowski zmarł z powodu odniesionych ran trzy dni po bitwie.

Jan III Sobieski obdarował husarzy pieniędzmi i końmi i w 1695 roku kazał postawić im pomnik.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Z powodu olbrzymiej dysproporcji sił bitwa ta bywa nazywana polskimi Termopilami, podobnie jak obrona Wizny.

Przypisy

  1. Sikora R., Niezwykłe bitwy i szarże husarii, Warszawa 2011.
  2. Sarnecki K., Pamiętniki z czasów Jana Sobieskiego, tom 1, opr. J. Woliński, Wrocław 2004.
  3. Mała Encyklopedia Wojskowa, p.r. J. Bordziłowski, tom 1, Warszawa 1967

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]