Bitwa pod Horaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Horaniu
II wojna światowa, Wojna na Pacyfiku
Desron21Solomons.jpg
Amerykańskie niszczyciele dwa dni przed bitwą
Czas 17 sierpnia18 sierpnia 1943
Miejsce nieopodal Horaniu
Terytorium Vella Lavella
Przyczyna przypadkowa potyczka
Wynik taktyczne zwycięstwo Stanów Zjednoczonych
operacyjne zwycięstwo Japonii
Strony konfliktu
 Stany Zjednoczone  Japonia
Dowódcy
Thomas J. Ryan Matsuji Ijuin
Siły
4 niszczyciele 4 niszczyciele

20 barek oraz okrętów wsparcia

Straty
brak 2 barki zatopione
2 okręty pomocnicze zatopione
2 niszczyciele lekko uszkodzone
Multimedia w Wikimedia Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Bitwa pod Horaniu – niewielka potyczka morska stoczona 17 sierpnia 1943 na Pacyfiku podczas II wojny światowej. Bitwa rozegrała się w okolicach Vella Lavella pomiędzy flotami USA oraz Japonii.

Tło bitwy[edytuj | edytuj kod]

Po porażce w bitwie w zatoce Vella dowództwo japońskie zdecydowało się na ewakuację swoich wojsk w centralnym rejonie Wysp Salomona, przede wszystkim z obsadzonej licznym garnizonem wyspy Kolombangara, na zachód, na Bougainville i pobliskie wyspy. Ewakuację miały osłaniać 4 niszczyciele, którymi były „Sazanami”, „Hamakaze”, „Isokaze” oraz „Shigure”. Dowódcą zespołu został mianowany kontradmirał Matsuji Ijuin. W celu ewakuacji Kolombangary, Japończycy zdecydowali urządzić bazę etapową dla barek desantowych w Horaniu na północy wyspy Vella Lavella (na której południu właśnie wylądowali Amerykanie).

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Około godziny 23.30 flotylla japońska została dostrzeżona przez amerykańskie samoloty bombowe, które rozpoczęły atak na okręty japońskie. Flota japońska została mocno zdezorganizowana, przez co przez przypadek niezauważenie flotylla napotkała na amerykańską eskadrę niszczycieli, składającą się z okrętów USS „Nicholas”, USS „O'Bannon”, USS „Taylor” oraz USS „Chevalier”, dowodzoną przez komandora porucznika Thomasa Ryana. Oddziały amerykańskie otworzyły ogień w kierunku z Japończyków z dział, torped, a także broni pokładowej. Japończycy wycofali się około godziny 01.00 w celu zminimalizowania strat.

Po bitwie[edytuj | edytuj kod]

Japończycy stracili jedynie 2 barki i 2 pomocnicze ścigacze okrętów podwodnych Cha-5 i Cha-12[1], a 2 niszczyciele odniosły nieznaczne uszkodzenia. Flota USA nie zniszczyła znacznej liczby zgromadzonych barek oraz okrętów wsparcia, dzięki czemu Japończycy spokojnie ewakuowali około 9000 swoich żołnierzy z rejonu Kolombangara na wyspy położone na wschód od pozycji aliantów.

Przypisy

  1. Hansgeorg Jentschura, Dieter Jung, Peter Mickel: Warships of the Imperial Japanese Navy, 1869-1945, Naval Institute Press, Annapolis, 1977, ISBN 0-87021-893-X, s.218

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrieu D'Albas: Death of a Navy: Japanese Naval Action in World War II. Devin-Adair Pub, 1965. ISBN 0-8159-5302-X..
  • Paul S. Dull: A Battle History of the Imperial Japanese Navy, 1941-1945. Naval Institute Press, 1978. ISBN 0-87021-097-1.
  • C. W. Kilpatrick: Naval Night Battles of the Solomons. Exposition Press, 1987. ISBN 0-682-40333-4.
  • Theodore Roscoe: United States Destroyer Operations in World War Two. Naval Institute Press, 1953. ISBN 0870217267.