Bitwa pod Koronowem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Koronowem
Wielka wojna z Zakonem Krzyżackim 1409-1411
Czas 10 października 1410
Miejsce Wilcze
Wynik zwycięstwo sił polskich
Strony konfliktu
Alex K Kingdom of Poland-flag.svg Królestwo Polskie Grunwald Wielki Mistrz1.svg zakon krzyżacki
Dowódcy
POL COA Nałęcz.svg Sędziwój Ostroróg
Herb Starykon.jpg Piotr Niedźwiedzki
Herb Leszczyc.jpg Maciej z Łabiszyna
Michael Küchmeister von Sternberg COA.svg Michał Küchmeister von Sternberg
Siły
2 tys. zbrojnych 4 tys. zbrojnych
Straty
niewielkie ok. 1 tys.

Bitwa pod Koronowembitwa rozegrana 10 października 1410, w czasie Wielkiej Wojny, między siłami zakonu krzyżackiego, dowodzonymi przez Michała Küchmeistera, a wojskami polskimi, dowodzonymi przez Sędziwoja z Ostroroga i Piotra Niedźwiedzkiego, pod wsią Wilcze, zakończona zwycięstwem Polaków.

Sytuacja przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

Po bitwie pod Grunwaldem i nieudanym oblężeniu Malborka siły krzyżackie rosły, siły polsko-litewskie zaś malały. W październiku 1410 siły krzyżackie liczyły już ok. 10 tys. zbrojnych. Wójt Nowej Marchii, Michał Küchmeister, z oddziałem liczącym ok. 4 tys. ludzi (w tym 3 tys. zaciężnych z Czech i Śląska) po zdobyciu miasta Tucholi obległ zamek. Zostawił pod zamkiem część sił, a z resztą ruszył na południe, by z zaskoczenia opanować warowny klasztor cystersów w Koronowie, mający w krzyżackich zamierzeniach stać się podstawą do dalszych działań, których celem była Bydgoszcz.

Jagiełło wysłał przeciwko Krzyżakom liczące 2 tys. zbrojnych oddziały pod dowództwem Sędziwoja z Ostroga i Piotra Niedźwiedzkiego.

Polacy zdążyli obsadzić Koronowo załogą, więc Krzyżacy, zaskoczeni polską gotowością do walki, przystąpili do odwrotu. W pościg ruszyli za nimi konni łucznicy. Widząc, że nie uda się uniknąć walki, wojska krzyżackie zatrzymały się na leżącym 7 kilometrów od Koronowa wzgórzu, znajdującym się między Buszkowem a Łąskiem.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Krzyżacy zajęli dogodną pozycję na wzgórzu. Po podejściu Polaków pod wzgórze obie armie ustawiły się w szyku "w płot". Pierwszą linię zajmowali rycerze, drugą ich giermkowie. Po sygnale do ataku bitwa stała się areną wielu pojedynków. Dwa razy ogłaszano przerwę. Dopiero w trzecich zmaganiach Polacy zdobyli nieprzyjacielską chorągiew (zdobył ją Jan Nasian de Ostrowce), co wywołało zamieszanie wśród Krzyżaków, a dalej przerodziło się w ucieczkę. Jej przyczyną mógł być fakt, że zwinięcie gonfanonu, głównej, najważniejszej chorągwi, było często znakiem do odwrotu. Lżej zbrojni polscy jeźdźcy rozpoczęli pościg. Zdobyto łupy i jeńców, w tym wielu tzw. gości Zakonu. Do niewoli wzięty został także naczelny wódz armii krzyżackiej Michał Küchmeister von Sternberg, którego osadzono później na zamku w Chęcinach.

Po bitwie[edytuj | edytuj kod]

Oddziały polskie przybyły do Bydgoszczy. Król Polski Władysław Jagiełło wydał ucztę, traktując jeńców z szacunkiem, by przeciwdziałać krzyżackiej propagandzie na Zachodzie ukazującej Polaków i Litwinów jako bezbożnych dzikusów. Zwycięska dla Polaków bitwa przyczyniła się do podpisania pokoju w Toruniu w 1411 r.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1967, Wydanie I, Tom II
  • "Polskie Tradycje Wojskowe 1" – Pod redakcja Janusza Sikorskiego – Warszawa 1990
  • P. Derdej, "Koronowo 1410", Wydawnictwo Bellona, Warszawa 2008

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Linki do map[edytuj | edytuj kod]