Bitwa pod Ktezyfonem (363)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy bitwy z roku 363. Zobacz też: inne bitwy pod Ktezyfonem.
Bitwa pod Ktezyfonem
Wojny rzymsko-sasanidzkie

Kampania Juliana II Apostaty przeciwko Persji 361363

153 Julianus II-transparent.png
Julian II Apostata
Czas 29 maja 363
Miejsce Ktezyfon(t), Mezopotamia
Terytorium Irak
Wynik taktyczne zwycięstwo Rzymian
Strony konfliktu
Imperium Rzymskie Sasanidzi
Dowódcy
Julian II Apostata Merena
Siły
40 000 – 60 000 nieznane
Straty
70–75 zabitych 2 500 – 6 000 zabitych
Wojny rzymsko-perskie

Wojny partyjsko-rzymskie: Carrhae (I) - góry Amanu (I) - Apamea - Cylicyjskie Wrota - góry Amanu (II) - góra Gindaros - Samosata - Fraaspa - Randeja - Hatra - Dura-Europos - Ktezyfon (I) - Ktezyfon (II) - Nisibis

Wojny rzymsko-sasanidzkie: Resaena - Misiche - Nisibis (II) - Barbalissos - Antiochia - Dura Europos - Edessa (I) - Cezarea (I) - Ktezyfon (III) - Carrhae (II) - Satala - Singara - Amida (I) - Pirisabora - Bezabde - Ktezyfon (IV) - Maranga - Wagabanta - Dara (I)

Wojny Bizancjum z Persami: Theodosiopolis - Martyropolis - Amida (II) - Edessa (II) - Iberia (Dara (II) - Satala - Nisibis (III) - Callinicum) - Lazyka (Fasis) - Petra - Hippis - Archaiopolis - Nisibis (III) - Dara (III) - Sebasteja - Melitene - Manzelat - Nymphios - Solachon - Sisarbene - Martyropolis - rzeka Aras - Blarathon - Cezarea (II) - Jerozolima (I) - Jerozolima (I) - Issos - Tigranocerta - Saros - rzeka Seyhan - Konstantynopol - Niniwa

Bitwa pod Ktezyfonem – starcie zbrojne, które miało miejsce dnia 29 maja 363 r. w trakcie wojen rzymsko-perskich (Kampania perska Juliana II Apostaty).

Po zdobyciu Maozomalchy (Besuchis) w dniu 13 maja 363 r. wojska rzymskie rozłożyły się obozem w miejscowości Koche. Następnym celem stała się rzeka Tygrys, za którą znajdowała się stolica Sasanidów Ktezyfon. Przeciwległy brzeg rzeki był mocno obsadzony przez wojska perskie. Dowodzący Rzymianami Julian II Apostata zdecydował się mimo to na desant, wysyłając kilka statków z czterystoma legionistami w celu uchwycenia przyczółka. Legioniści zostali jednak zauważeni i ostrzelani płonącymi strzałami z drugiego brzegu rzeki. Wówczas to Julian wysłał do walki wszystkie swoje siły, które opanowały po ciężkiej walce przyczółek.

Rankiem Persowie przypuścili atak, chcąc zepchnąć Rzymian do rzeki. Na legionistów uderzyła ciężkozbrojna kawaleria, za którą szła piechota. Na końcu szyku znajdowały się słonie bojowe. Doszło do zaciętej bitwy, która trwała wiele godzin. Rzymianom udało się w końcu odeprzeć jazdę perską. Następnie legioniści uderzyli na wojska piechoty perskiej, które pozbawione osłony kawalerii rozpoczęły ucieczkę. W pościgu za uchodzącym przeciwnikiem Rzymianie doszli aż pod mury stolicy. Ze względu jednak na wyczerpanie walką, zrezygnowano z próby zdobycia miasta. Gdy tylko Julian dowiedział się o nadciągającej armii perskiej króla Szapura II wydał rozkaz do odwrotu. Obładowani łupami Rzymianie dnia 16 czerwca skierowali się na północ kraju gdzie toczyli potyczki z wycofującymi się Persami.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Szeląg: Bitwa pod Adrianopolem, 9 sierpnia 378, wyd. Inforteditions, Zabrze 2006.