Bitwa pod Lewes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Lewes
Druga wojna baronów
LewesCastle.JPG
Zamek Lewes
Czas 14 maja 1264
Miejsce Lewes
Terytorium Francja
Wynik Zwycięstwo Szymona z Montfort
Strony konfliktu
Armoiries seigneurs Montfort.svg Szymon z Montfort (młodszy)

CoA Hugh le Despenser (elder).svg Hugh le Despenser, 1. Baron le Despenser

Blason Humphrey de Bohun, Comte de Northampton (selon Gelre).svg Humphrey de Bohun jr.

England Arms-blue label.svg Edward I Długonogi

CoA Gilbert de Clare.svg Gilbert de Clare, 7. hrabia Hertford

Richard of Cornwall Arms.svg Ryszard z Kornwalii

Blason ville fr Donges (Loire-Atlantique).svg John de Warenne, 6. Earl of Surrey

Blason Guillaume de Valence (William of Pembroke).svg William de Valence, 1. Earl of Pembroke

Dowódcy
Szymon z Montfort (młodszy) Edward I Długonogi
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane nieznane
Druga wojna baronów

LewesEveshamKenilworth

Bitwa pod Lewes – starcie zbrojne, które miało miejsce 14 maja 1264 r. w trakcie II wojny baronów. Była głównym punktem zmagań Szymona V de Monfort w walce o władzę w Anglii.

Bitwa była konsekwencją odrzucenia przez króla Henryka III politycznych propozycji wysuwanych w Oksfordzie przez miejscowych baronów. Henryk III opowiedział się przeciwko popierającym Szymona de Montfort baronów, którzy proponowali przekazanie władzy w ręce 15-osobowej rady, mającej wpływ na wszelkie decyzje królewskie. Rada podlegać miała parlamentowi, który dozorowałby ją zbierając się trzykrotnie do roku.

W trakcie konfliktu z Szymonem de Monfort, król Henryk III zmuszony był szukać schronienia w jednym z klasztorów. Jego syn Edward, późniejszy król Edward I w tym czasie zajmował zamek Lewes. W wyniku nocnego marszu wojska Szymona de Montfort zaskoczyły Edwarda, zajmując wyżynę nad Sussex Down niedaleko miasta Lewes, gdzie przygotowały się nie niepokojone do bitwy. Rycerze Szymona jako znak rozpoznawczy nosili wyszyte na płaszczach białe krzyże.

Siły Edwarda dwukrotnie przeważały liczebnie przeciwnika. Pewny siebie Edward wyprowadził swoje wojsko z zamku, osiągając szybko sukces w pierwszym starciu z częścią wojsk Simona. Widząc się zwycięzcami rycerze Edwarda puścili się lekkomyślnie w pościg za uchodzącym przeciwnikiem. W międzyczasie Szymonowi de Montfort udało się rozbić oddział królewskiego brata Ryszarda i zwrócić się przeciwko Edwardowi, który dostał się do niewoli. W wyniku porażki król zmuszony został do zaakceptowania postanowień oksfordzkich. Szymonowi została udzielona pełnia władzy, którą sprawował do momentu bitwy pod Evesham.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. R. Maddicott: Simon de Montfort, Cambridge University Press, 1996.
  • Mandell Creighton: Life of Simon de Montfort, Earl of Leicester, Adamant Media Corporation, 2001.
  • John Sadler: Second Baron’s War: Simon de Montfort and the Battles of Lewes and Evesham, Pen and Sword, 2009.