Bitwa pod Lingones

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Lingones
Wojny Rzymian z Germanami
Argenteus-Constantius I-antioch RIC 033a.jpg
Moneta z wizerunkiem Konstancjusza I Chlorusa
Czas 298
Miejsce Lingones (Langres), Francja
Terytorium Francja
Wynik zwycięstwo Rzymian
Strony konfliktu
Rzymianie Alamanowie
Dowódcy
Konstancjusz I Chlorus  ?
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane 60 000 (?)
Wojny Rzymian z Germanami

Vesontio - Aduatuca - Cibrica - Fryzja - Germania (I) - Germania (II) - Germania (III) - Germania (IV) - Las Teutoburski - Germania (V) - Germania (VI) - Długie Mosty - Idistaviso - wał angrywarski - Fryzja (II) - Germania (VII) - Germania (VIII) - Germania (IX) - Germania (X) - Castra Vetera - Vada - Bonn - Germania (XI) - Germania (XII) - Wojny markomańskie - Germania (XIII) - Germania (XIV) - Germania (XV) - Mediolan - Augusta Vindelicorum - Jezioro Garda - Piacenza - Fano - Pawia - Germania (XVI) - Lingones - Vindonissa - Germania (XVII) - Jezioro Bodeńskie - Reims - Brotomagum - Argentoratum - Germania (XVIII) - Germania (XIX) - Skarponna - Châlons sur Marne - Solicinium - Germania (XX) - Germania (XXI) - Argentovaria

Bitwa pod Lingonesbitwa, która miała miejsce w 298 roku w trakcie walk Rzymian z Alamanami.

Do bitwy pomiędzy Rzymianami pod wodzą cesarza Konstancjusza I Chlorusa i Alamanami doszło na terenie Galii w pobliżu dzisiejszego miasta Langres.

Starcie poprzedziła porażka niewielkiego oddziału Rzymian, towarzyszącego cesarzowi. W wyniku tego wydarzenia ranny cesarz zmuszony został do ratowania się ucieczką z pola walki. Konstancjusz schronił się w pobliskim mieście Andemattunum, wspinając się za pomocą liny na miejskie mury (bramy miasta były zamknięte). Alamanowie rozpoczęli oblężenie, które trwało zaledwie pięć godzin, do chwili nadciągnięcia głównej armii, która uderzyła na Germanów. W wyniku bitwy miało według źródeł rzymskich historyków zginąć około 60 000 wojowników alamańskich. Liczba ta mocno zawyżona miała charakter czysto propagandowy a jej celem było wzmocnienie pozycji cesarskiej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karlheinz Fuchs: Die Alamannen. Theiss Verlag, Stuttgart 2001, ISBN 3-8062-1535-9.
  • Dieter Geuenich: Geschichte der Alemannen. Verlag Kohlhammer, Stuttgart 2004, ISBN 3-17-018227-7.