Bitwa pod Lwowem (1695)

Z Wikipedii

Ten artykuł dotyczy bitwy pod Lwowem w 1695. Zobacz też: Bitwa pod Lwowem - stronę ujednoznaczniającą.

Bitwa pod Lwowem Wojna polsko-turecka 1683-1699
Hetman Stanisław Jan Jabłonowski na obrazie Piotra Michałowskiego
Data	1695
Miejsce	Lwów
Terytorium	Podole
Strony konfliktu I Rzeczpospolita Imperium osmańskie Chanat krymski Dowódcy Stanisław Jan Jabłonowski Schebas Girej Straty 400 ludzi 400 ludzi

Bitwa pod Lwowem (1695) stoczona została podczas wojny polsko-tureckiej z lat 1683-1699.

[edytuj] Opis wydarzeń

Tatarzy pod wodzą Schebasa Gireja (oraz Jałasa Agi, Sahadeta i Kazego Gireja) w sile 8-12 tysięcy ordyńców przełamali polską blokadę Kamieńca dostarczając tzw. zachar do wygłodzonej twierdzy, następnie ruszyli w kierunku Lwowa.

W tym czasie zaskoczony hetman wielki Stanisław Jabłonowski zdołał pod miastem zgromadzic około 4 tys. żołnierzy. Tatarzy chcąc wykorzystać zaskoczenie wbrew swym zwyczajom podchodząc pod miasto nie podpalili okolicznych wsi. Zaskoczyli Polaków jednak po nieudanych atakach na most, obeszli stanowiska polskie na przedmieściach wdzierając się do miasta. Ostatecznie ataki zostały odparte dzięki pomocy mieszczan-ochotników.

Straty polskie (ok. 400 ludzi) były prawdopodobnie porównywalne z tatarskimi. Orda poniosła jednak duże staty podczas odwrotu - głównie ze względu na ciężkie warunki atmosferyczne.