Bitwa pod Maldon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Maldon
Walki Anglosasów z wikingami
Brythnoth statue Maldon.jpg
Statua Byrhtnotha w Maldon
Czas 991
Miejsce Maldon (Essex)
Terytorium Anglia
Wynik Zwycięstwo wikingów
Strony konfliktu
Anglosasi duńscy wikingowie
Dowódcy
Byrhtnoth Olaf I Tryggvason
Siły
nieznane 2 000 – 4 000
Straty
nieznane nieznane
Walki Anglosasów z wikingami

Hingston Down (835) - Ockley (851) - Englefield (870) - Basing (871) - Reading (871) - Ashdown (871) - Marton (871) - Dollar (875) - Inverdovat (877) - Ethandun (878) - Cynwit (878) - Benfleet (894) - Holme (902) - Tettenhall (910) - Confey (915) - Tempsford (917) - Corbridge (918) - Kilmashoge (919) - Brunanburh (937) - Stainmore (954) - Bauds (962) - Maldon (991) - Alton (1001) - Ringmere (1004) - Brentford (1016) - Assandun (1016) - Fulford (1066) - Stamford Bridge (1066) - Hastings (1066)

Bitwa pod Maldon – starcie zbrojne, które miało miejsce dnia 10 sierpnia 991 r. w rejonie Maldon nad rzeką Blackwater (Essex) we Wschodniej Anglii. Do bitwy doszło w czasach panowania króla Æthelreda. Anglosasi prowadzeni przez Byrhtnotha ponieśli porażkę w starciu z wikingami.

O bitwie wspomina Kronika anglosaska, według której na czele wikingów stać miał sam Olaf I Tryggvason. Inne źródło (Symeona z Durham) wspomina o Guthmundzie synu Steytana. Siły wikingów według różnych źródeł szacowane są na 2 000 – 4 000 ludzi.

Od VIII wieku Wyspy Brytyjskie stały się częstym celem wypraw rabunkowych wikingów, którzy podjęli próbę zdobycia ziem wschodniej Anglii i jej zasiedlenia. Tereny znajdujące się w rękach wikingów nazywano Danelagh.

Na początku X wieku zajęte przez Duńczyków ziemie zostały odzyskane przez króla Edwarda, jednak nie zniechęciło to wikingów od kontynuowania wypraw rabunkowych przez następne kilkadziesiąt lat. Podczas jednej z nich doszło do bitwy pod Maldon. W roku 991 Anglosasi podjęli rozmowy z najeźdźcami. Wikingowie w zamian za proponowane im zawieszenie broni, zażądali jednakże wielkiej ilości złota. W rozmowach z wikingami króla Edwarda reprezentowała szlachta oraz przywódca anglosaski Byrhtnoth, odpowiedzialny za obronę wybrzeża przed najazdami. Jego armię tworzyli głównie uzbrojeni chłopi. Ostatecznie Anglosasi odrzucili żądania wikingów (pokój za złoto), szykując się do bitwy.

Wikingowie zatrzymali się na jednej z rzecznych wysepek, ociągali się jednak z atakiem, obawiając się anglosaskich włóczni i strzał w trakcie przeprawy. W tej sytuacji Byrhtnoth odstąpił nieco, dając wikingom możliwość zejścia na suchy ląd. W następstwie stoczonej bitwy, wódz armii anglosaskiej padł od mieczy przeciwnika, podobnie jak wielu jego ludzi. Nielicznym tylko udało się uciec. Po porażce pod Maldon w całym królestwie zapanował strach przed Wikingami, którym wypłacono wysoki trybut – danegeld.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kronika Anglosaska
  • Symeon at Durham, Historia regum Anglorum et Dacorum Liber Eliensis
  • Symeon von Durham; J. Stevenson (1855). The Historical Works of Simeon of Durham. Church Historians of England, volume III, part II. Seeley’s.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]