Bitwa pod Marangą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Marangą (Samarrą)
Wojny rzymsko-sasanidzkie

Kampania Juliana II Apostaty przeciwko Persji 361363

Irak umkreis bagdad.png
Rejon Samarry
Czas 22 czerwca 363
Miejsce Samarra, Mezopotamia
Terytorium Irak
Wynik strategiczne zwycięstwo Rzymian
Strony konfliktu
Imperium Rzymskie Sasanidzi
Dowódcy
Julian II Apostata  ?
Siły
35 000 zbliżone do rzymskich
Straty
niewielkie wysokie
Wojny rzymsko-perskie

Wojny partyjsko-rzymskie: Carrhae (I) - góry Amanu (I) - Apamea - Cylicyjskie Wrota - góry Amanu (II) - góra Gindaros - Samosata - Fraaspa - Randeja - Hatra - Dura-Europos - Ktezyfon (I) - Ktezyfon (II) - Nisibis

Wojny rzymsko-sasanidzkie: Resaena - Misiche - Nisibis (II) - Barbalissos - Antiochia - Dura Europos - Edessa (I) - Cezarea (I) - Ktezyfon (III) - Carrhae (II) - Satala - Singara - Amida (I) - Pirisabora - Bezabde - Ktezyfon (IV) - Maranga - Wagabanta - Dara (I)

Wojny Bizancjum z Persami: Theodosiopolis - Martyropolis - Amida (II) - Edessa (II) - Iberia (Dara (II) - Satala - Nisibis (III) - Callinicum) - Lazyka (Fasis) - Petra - Hippis - Archaiopolis - Nisibis (III) - Dara (III) - Sebasteja - Melitene - Manzelat - Nymphios - Solachon - Sisarbene - Martyropolis - rzeka Aras - Blarathon - Cezarea (II) - Jerozolima (I) - Jerozolima (I) - Issos - Tigranocerta - Saros - rzeka Seyhan - Konstantynopol - Niniwa

Bitwa pod Marangą (zwana też bitwą pod Samarrą) – starcie zbrojne, które miało miejsce dnia 22 czerwca 363 r. w trakcie wojen rzymsko-perskich (Kampania perska Juliana II Apostaty).

Po zwycięskiej bitwie pod Ktezyfontem wojska rzymskie pod wodzą Juliana II Apostaty skierowały się w głąb państwa perskiego. Persowie zmuszeni zostali do zmiany taktyki i wciągania przeciwnika na swoje terytorium, gdzie toczyli z nim liczne potyczki. Dnia 22 czerwca 363 r. pod wioską Maranga (pomiędzy Ktezyfontem a Samarrą) Rzymianie starli się z wielką armią perską, którą dowodzili synowie króla Szapura II. Wojska rzymskie ustawione zostały w półksiężyc. Julian wydał rozkaz do natychmiastowego ataku, chcąc uniknąć strat zadanych przez łuczników perskich. Po wyparciu łuczników z pola walki, Rzymianie zaatakowali kawalerię przeciwnika, która pozbawiona wsparcia łuczników wycofała się pod osłoną strzał. Rzymianie nie podjęli pościgu, uniemożliwił im to ogromny upał. Straty obu stron nie są znane. Poległo niewielu Rzymian i znaczna liczba Persów. Kilka dni później w trakcie jednej z potyczek śmierć poniósł cesarz Julian. W konsekwencji w lipcu zawarto Persją porozumienie pokojowe korzystne dla Persów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Szeląg: Bitwa pod Adrianopolem, 9 sierpnia 378, wyd. Inforteditions, Zabrze 2006.