Bitwa pod Melitene (1100)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Melitene
Wyprawy krzyżowe
Malatya.jpg
Malatya (Melitene)
Czas 1100 rok
Miejsce Malatya, Turcja
Terytorium Turcja
Wynik Zwycięstwo Turków
Strony konfliktu
Armoiries Bohémond VI d'Antioche.svg Księstwo Antiochii TurkishEmblem.svg Daniszmendydzi
Dowódcy
Blason sicile famille Hauteville.svg Boemund z Tarentu TurkishEmblem.svg Daniszmend Ghazi
Siły
nieznane nieznane
Straty
większość zginęła nieznane
Hughes de Payns.svg Bitwy łacinników Hughes de Payns.svg

MerzifonNiceaTrypolisAkkonAkkumSzajzarTrypolisHarranEdessaArtahManbidżuKrwawe PoleMeliteneRamlaRamla IIRamla IIISydonSzajzarAl-SannabraSarminHabYibnehTyrAzazMardż al-SaffarBa'rinSzajzarEdessaMeanderBosraAintabInabAskalonHulehAl-BuqaiaHarimAl-BabeinMontgisardCressonHittinHarbijjaHimsAleksandria

W bitwie pod Melitene w 1100 roku walczyli ze sobą krzyżowcy z księstwa Antiochii, dowodzeni przez Boemunda I i Turcy prowadzeni przez Daniszmendydę Ghaziego. Po utworzeniu księstwa Antiochii przez Boemunda, władca ten, zagrożony przez Bizancjum i muzułmanów, szukał sojuszników wśród cylicyjskich Ormian.

W 1100 roku jeden z ormiańskich władców, Gabriel z Melitene, wezwał Boemunda na pomoc przeciwko atakującym go Turkom. Książę Antiochii, widząc w interwencji szansę na rozszerzenie swych wpływów, zgodził się wyruszyć ze swymi hufcami pod Melitenę. Jego wojska wpadły jednak w pułapkę zastawioną przez Daniszmendydę Ghaziego. Większość łacinników zginęła[1], innych wzięto do niewoli, nielicznym udało się uciec. Wśród poległych znaleźli się między innymi ormiańscy biskupi Maraszu i Antiochii. Do niewoli zaś trafił sam Boemund i kilku innych znacznych rycerzy jak na przykład Ryszard z Salerno. Wyswobodzenie Boemunda było celem części krzyżowców, biorących udział w krucjacie roku 1101[2]. Bitwa przyczyniła się do wzrostu prestiżu Ghaziego, któremu jako pierwszemu udało się pokonać krzyżowców.

Mimo porażki księstwo Antiochii zbytnio nie ucierpiało, przede wszystkim dzięki interwencji hrabiego Edessy, Baldwina, któremu udało się nawet obronić Melitenę (choć w 1101 roku i tak padła łupem Daniszmendydów)[3]. Regentem sprawującym rządy pod nieobecność Boemunda został Tankred. Ostatecznie książę Antiochii odzyskał wolność w 1103 roku[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Eggenberger, David, An Encyclopedia of Battles, Wydawnictwo Dover, 1985, s. 272.
  2. Runciman Steven, Dzieje wypraw krzyżowych. Królestwo Jerozolimskie i frankijski wschód 1100-1187, tom 2, Książnica, 2009, s. 29.
  3. Runciman Steven, Dzieje wypraw krzyżowych. Królestwo Jerozolimskie i frankijski wschód 1100-1187, tom 2, Książnica, 2009 s. 18.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eggenberger, David, An Encyclopedia of Battles, Wydawnictwo Dover, 1985.
  • Runciman Steven, Dzieje wypraw krzyżowych. Królestwo Jerozolimskie i frankijski wschód 1100-1187, tom 2, Książnica, 2009.