Bitwa pod Miechowem (1863)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Miechowem
Powstanie styczniowe
Miechow.jpg
bitwa pod Miechowem
Czas 17 lutego 1863
Miejsce Pod Miechowem
Terytorium Królestwo Kongresowe
Wynik zwycięstwo Rosjan
Strony konfliktu
 powstańcy styczniowi  Imperium Rosyjskie
Dowódcy
Apolinary Kurowski
Siły
ok 2500 powstańców faktycznie 1500 1900
Straty
ok. 200 ok. 80
Powstanie styczniowe

1863 r.: Ciołków (22 I)Szydłowiec (23 I)Lubartów (23 I)Węgrów (3 II)Wąchock (3 II)Rawa (4 II)Sosnowiec (6-7 II)Siemiatycze (6-7 II)Słupcza (8 II)Święty Krzyż (12 II)Miechów (17 II)Staszów (17 II)Krzywosądz (19 II)Nowa Wieś (I) (21 II)Dobra (24 II)Małogoszcz (I) (24 II) - Panki (26 II)Mrzygłód (1 III)Pieskowa Skała (4 III)Skała (5 III)Chroberz (17 III)Grochowiska (18 III)Igołomia (21 III) - Radoszewice i Kiełczygłów (27 III)Krasnobród (24 III)Praszka (11 IV)Buda Zaborowska (14 IV)Borowe Młyny (16 IV)Gorenice (20/21 IV)Ginietyny (21 IV)Golczowice (22 IV)Wąsosz (23 IV)Jaworznik (24 IV)Nowa Wieś (II) (26 IV)Pyzdry (29 IV)Kobylanka (1-6 V)Pobiednik Mały (4 V)Stok (4-5 V)Krzykawka (5 V)Birże (7-9 V)Ignacewo (I) (8 V)Huta Krzeszowska (11 V)Horki (17-25 V)Koniecpol (25 V)Salicha (26 V)Chruślina (I) (30 V)Nagoszewo (2-3 VI)Ignacewo (II) (8 VI)Lututów (15 VI)Góry (18 VI)Komorów (20 VI)Janów (6 VII)Świerże (9 VII)Ossa (10 VII)Rudniki (27 VII)Chruślina (II) (4 VIII)Depułtycze (5 VIII)Żyrzyn (8 VIII)Złoczew (20 VIII)Fajsławice (24 VIII)Sędziejowice (26 VIII)Kruszyna (29 VIII)Panasówka (3 IX)Batorz (6 IX)Małogoszcz (II) (16IX)Czarnca (24 IX)Mełchów (30 IX)Wiewiec (6 X)Rybnica (20 X)Łążek (22 X)Opatów (I) (25 XI)Brody (2 XII)Sprowa (4 XII)Mierzwin (5 XII)Huta Szczeceńska (9 XII)Janik (16 XII)
1864 r.: Iłża (17 I) - Lipa (15 II)Opatów (II) (21 II)Wąchock (15 III)

Bitwa pod Miechowem – jedno ze starć powstania styczniowego, do którego doszło 17 lutego 1863 pod Miechowem w Małopolsce.

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Oddział polski pod dowództwem płk Apolinarego Kurowskiego w sile ok. 2 500[1] ludzi, w ramach opanowania trójkąta granicznego między zaborami, zaatakował Miechów licząc na zaskoczenie i słabość Rosjan. Ci jednak przewidzieli (lub ktoś zdradził) działania Polaków, więc wzmocnili w przeddzień załogę i przygotowali się do obrony. Początkowo powstańcy odnieśli sukces, po uderzeniu żuawów śmierci na cmentarz. Użycie jednak polskiej kawalerii w wąskich uliczkach spowodowało wysokie straty, szczególnie z powodu prowadzonego przez rosyjskich żołnierzy gęstego ognia z broni palnej. Bitwa zakończyła się paniką i klęską atakujących, którzy w większości poszli w rozsypkę. Oddział Kurowskiego przestał istnieć.

Według danych rosyjskich zginęło 200 powstańców. Po bitwie Rosjanie dobijali rannych lub wrzucali razem z zabitymi do dołu z wapnem. W ramach represji wywołano pożar miasta, którego nie pozwolono gasić.

W bitwie wziął udział kosynier, uczeń szkół krakowskich - Feliks Gniazdowski. Był on autorem Opisu wyprawy pod Miechów, który został skonfiskowany przez Rosjan 29 stycznia 1864 w Krakowie. Późniejsze losy tego rękopisu, jak i autora nie są znane[2].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. ok. 1800; Mała Encyklopedia Wojskowa
  2. Jan Staszel, Materiały do wykazu uczestników Bitwy Miechowskiej, w: Rocznik Biblioteki Polskiej Akademii Nauk w Krakowie, rok XV, 1969, PAN/Ossolineum, s.231

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1967, Wydanie I, Tom 2
  • Jednodniówka w 53 rocznicę bitwy w Miechowie : 17 lutego 1863-1916
  • Kraków w początkach powstania styczniowego i wyprawa na Miechów T. 2 Data wydania: 1914, Autor: Tokarz Wacław (1873-1937)