Bitwa pod Mirem (1812)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Mirem
Wojna francusko-rosyjska 1812
Czas 10 lipca 1812
Miejsce Mir
Terytorium Białoruś
Wynik klęska polskiej dywizji
Strony konfliktu
Polska  Imperium Rosyjskie
Dowódcy
Aleksander Rożniecki Matwiej Płatow
Siły
3 000 żołnierzy 9 000 żołnierzy i 12 dział
Straty
ok. 1 000 żołnierzy  ?
Inwazja na Rosję

MirMohylewOstrownoSmoleńskPołock (I)WalutinoBorodinoCzirikowoTarutinoPołock (II)MałojarosławiecCzaśnikiWiaźmaKrasnyBorysówBerezynaKalisz

Bitwa pod Mirem – starcie zbrojne, które miało miejsce 10 lipca 1812 roku podczas wojen napoleońskich.

Dywizja polskiej kawalerii generała Aleksandra Rożnieckiego w sile 3 000 żołnierzy maszerowała w przedniej straży francuskiego korpusu Latour-Maubourga (IV korpus rezerwowy jazdy). Gdy Rożniecki dostrzegł zbliżających się Rosjan, błędnie ocenił ich siły i postanowił zaatakować. Okazało się, że wojsko dostrzeżone przez polskiego generała to był korpus generała Matwieja Płatowa liczący 9 000 żołnierzy i 12 dział. Atak na liczniejszego przeciwnika przyniósł polskiej dywizji klęskę i ciężkie straty wynoszące około 1/3 stanu osobowego. Zwycięstwo odniesione przez Płatowa wstrzymało na pewien czas pochód wojsk francuskich i dało Rosjanom czas na wycofanie swych wojsk do Bobrujska.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1967, Wydanie I, Tom 1