Bitwa pod Nowym Orleanem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Nowym Orleanem
Wojna brytyjsko-amerykańska
The Battle of New Orleans. January 1815. Copy of engraving by H. B. Hall after W. Momberger., ca. 1900 - 1982 - NARA - 531091.tif
Czas 8 stycznia 1815
Miejsce pod Nowym Orleanem
Terytorium Luizjana, Stany Zjednoczone
Wynik zwycięstwo Amerykanów
Strony konfliktu
Wielka Brytania Wielka Brytania US flag 15 stars.svg Stany Zjednoczone
Dowódcy
Edward Pakenham Andrew Jackson
Siły
10 000 żołnierzy 5000 żołnierzy oraz ochotnicy
Straty
Przed bitwą: 46 zabitych, 231 rannych przed bitwą
W trakcie bitwy: 291 zabitych, 1,267 rannych i 484 zaginionych lub wziętych niewoli.
Przed bitwą: 24 zabitych, 189 rannych
W trakcie bitwy: 13 zabitych, 39 rannych i 19 zaginionych lub w niewoli.
Wojna brytyjsko-amerykańska

Queenston HeightsYorkJezioro ErieMoraviantownChâteauguayFarma CrysleraFort ErieChippawaLundy's LaneBladensburgPlattsburghBaltimoreHorseshoe BendNowy Orlean

Bitwa pod Nowym Orleanem – bitwa rozegrana 8 stycznia 1815 w czasie wojny brytyjsko-amerykańskiej 1812 roku. Była ostatnim epizodem wojny i rozegrała się już po podpisaniu kończącego ją traktatu gandawskiego. Brytyjczycy, rozpoczynając kampanię w Luizjanie, zamierzali polepszyć swoją sytuację przetargową w Gandawie. Zamiast tego kampania ta, której finałem była bitwa, zakończyła się dla Brytyjczyków dotkliwą porażką.

W grudniu 1814 generał Edward Pakenham wylądował z kilkutysięcznymi siłami nad dolną Missisipi, nie napotykając oporu. W tym czasie główne siły amerykańskie dowodzone przez generała Andrew Jacksona, przyszłego prezydenta USA, przyjęły pozycje obronne w Chalmette, około 8 km od Nowego Orleanu. Siły amerykańskie składały się z regularnych oddziałów, milicji z Tennessee, Kentucky, Luizjany, Indian Choctaw, piratów oraz ochotników spośród wolnych Murzynów. Armia brytyjska w sile około 10 000 składała się z weteranów wojen napoleońskich oraz z ochotników karaibskich.

Brytyjczycy dotarli pod umocnienia amerykańskie w Nowy Rok 1815 i rozpoczęli oblężenie. Ze szturmami powstrzymali się do czasu przybycia głównych sił. W czasie wymiany ognia i potyczek pomiędzy stronami zginęło 46 Brytyjczyków i 24 Amerykanów oraz wielu odniosło rany. Generalny szturm na amerykańskie szańce rozpoczął się 8 stycznia. Amerykanie odparli trzy potężne szturmy, tracąc zaledwie 71 żołnierzy (w tym tylko kilkunastu zabitych). Straty brytyjskie sięgnęły 2000 żołnierzy (w większości rannych), zginęło dwóch generałów - w tym głównodowodzący Edward Pakenham, trafiony kartaczem podczas próby ponownego poderwania żołnierzy do szturmu. Po tej porażce Brytyjczycy nie podjęli kolejnych szturmów i 5 lutego oddziały wycofały się z Luizjany drogą morską.

W rzeczywistości wynik bitwy nie miał żadnego znaczenia, a sama bitwa była nieporozumieniem, 24 grudnia 1814 roku podpisano bowiem traktat pokojowy kończący wojnę. Odległość i wynikłe z niej trudności z przekazywaniem informacji spowodowały, że nie zdążono poinformować o tym oddziałów polowych i żadna z walczących stron nie wiedziała o formalnym zakończeniu działań wojennych.

Plan pola i przebiegu bitwy

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Popularną informacją dot. bitwy jest to, że umocnienia miasta miały zostać zbudowane z bel bawełny, które rzekomo miały zatrzymywać kule. Informację tę uznawano za mit już w XIX wieku, ma jednak swoje częściowe potwierdzenie w faktach - bel bawełny użyto do budowy jedynie niewielkiego odcinka umocnień wzdłuż kanału Rodriguez (którym zresztą zostały tam dostarczone), większość została użyta do budowy magazynu (tutaj bele zostały pokryte ziemią). Zgodnie z relacjami uczestników bitwy, bawełna nie powstrzymywała jednak kul karabinowych, choć zbudowany z nich i ziemi magazyn przetrwał ostrzał artyleryjski[1].
  • Bitwa została opisana w powieści „Śladami TecumsehaLongina Jana Okonia. Autor jako przyczynę porażki wskazał arogancję brytyjskiego generała Pakenhama, który nie uznał "amerykańskich prawideł wojny" i zignorował dobre rady indiańskich (Krikowie) sojuszników brytyjczyków, oraz geniusz gen. Jacksona, który umiejętnie użył "bawełnianych fortyfikacji" (w książce - powstrzymujących brytyjskie kule).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy