Bitwa pod Panormos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Panormos
I wojna punicka 264 p.n.e.241 p.n.e.
First Punic War 264 BC.png
Mapka konfliktu (Panormos na Sycylii)
Czas 250 p.n.e.
Miejsce Panormos (ob. Palermo)
Terytorium Sycylia
Wynik zwycięstwo Rzymian
Strony konfliktu
Rzymianie Kartagińczycy
Dowódcy
Lucjusz Cecyliusz Metellus Denter Hazdrubal
Siły
nieznane 30 000 ludzi, 140 słoni
Straty
nieznane 20 000 ludzi, 140 słoni
Pierwsza wojna punicka

Messana - Akragas - Wyspy Liparyjskie - Thermai - Mylae - Tyndaris - Przylądek Eknomos - Adys - Aspis - Przylądek Hermajski - Panormos - Drepanum - Wyspy Egadzkie

Bitwa pod Panormos – bitwa stoczona w 250 p.n.e. w trakcie pierwszej wojny punickiej.

Po sukcesach w walkach z Rzymianami w Afryce w latach 255252 p.n.e. oraz rozprawieniu się z powstańcami numidyjskimi w roku 252 p.n.e., ciężar walk z Rzymem ponownie przeniósł się na Sycylię. Na wyspę skierował się Hazdrubal na czele armii 30 000 ludzi i 140 słoni. W roku 250 p.n.e. dowódca kartagiński przystąpił do ofensywy pustosząc terytoria sprzymierzeńców rzymskich i podchodząc pod Panormos. Tutaj Kartagińczycy oblegli armię konsula Lucjusza Cecyliusza Metellusa. Rzymianie ustawili swoje lekkozbrojne oddziały przed murem miasta, mając za sobą rowy, które służyły do ochrony wojska przed atakiem słoni. Sam Metellus wraz z resztą wojska stanął przy głównej bramie naprzeciw lewego skrzydła Kartagińczyków.

Bitwę rozpoczął atak słoni bojowych, które zepchnęły lekkozbrojnych żołnierzy rzymskich w kierunku rowów. Tutaj jednak zwierzęta ostrzelane zostały przez łuczników strzelających z murów oraz obrzucone lancami wojsk pichoty. Ranione pociskami słonie, zawróciły tratując własne wojska i rozrywając szyk Kartagińczyków. W tym momencie nastąpił kontratak wojsk Metellusa, które rozbiły i rozproszyły uciekającego przeciwnika. Kartagińczycy utracili w bitwie 20 000 ludzi oraz wszystkie słonie. Po tej klęsce senat kartagiński skazał dowódcę kartagińskiego na śmierć przez ukrzyżowanie. Kartagińczycy przeszli do działań obronnych.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Bernard Nowaczyk: Kartagina 149–146 p.n.e., wyd. Bellona, Warszawa 2008.