Bitwa pod Ponarami
| Bitwa pod Ponarami Powstanie listopadowe |
|||||||||||||||||
 Pomnik upamiętniający bitwę
|
|||||||||||||||||
| Czas | 19 czerwca 1831 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Ponary | ||||||||||||||||
| Terytorium | Wileńszczyzna | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo Rosjan | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Powstanie listopadowe |
|---|
|
Stoczek - Dobre - Kałuszyn (I) - Wawer (I) - Nowa Wieś - Nowogród - Białołęka - Olszynka Grochowska - Puławy - Kurów - Wawer (II) - Dębe Wielkie - Kałuszyn (II) - Liw - Domanice - Iganie - Poryck - Wronów - Kazimierz Dolny - Boremel - Kiejdany - Sokołów Podlaski - Mariampol - Kuflew - Mińsk Mazowiecki (I) - Firlej - Lubartów - Połąga - Jędrzejów - Daszów - Tykocin - Nur - Ostrołęka - Rajgród - Grajewo - Kock (I) - Budziska - Łysobyki - Ponary - Kałuszyn (III) - Mińsk Mazowiecki (II) - Iłża - Wilno (II) - Międzyrzec Podlaski - Warszawa - Kock (II) - Księte |
Bitwa pod Ponarami miała miejsce 19 czerwca 1831 roku podczas powstania listopadowego. Bitwa nazywana jest także bitwą o Wilno lub bitwą pod Wilnem.
W dniu 19 czerwca 1831 roku doszło pod Ponarami, leżącymi na zachód od Wilna, do bitwy między armią polską dowodzoną przez Antoniego Giełguda a armią rosyjską dowodzoną przez Fabiana von der Osten-Sackena. Na terenie złożonym z pasma lesistych wzgórz licząca 17 000 żołnierzy i 58 dział armia rosyjska odparła atak liczącej 11 000 żołnierzy i 27 dział armii polskiej. Wojska polskie straciły 2000 żołnierzy, podczas gdy Rosjanie jedynie około 400 żołnierzy.
[edytuj] Literatura
- Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1967, Wydanie I, Tom 2
