Bitwa pod Raciborzem (1241)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Raciborzem
I najazd mongolski na Polskę
Mongolowie najazd 1241.jpg
Trasa mongolskiego najazdu na Polskę w 1241 roku
Czas 20 marca 1241
Miejsce Racibórz
Wynik zwycięstwo Polaków
Strony konfliktu
Polska Imperium mongolskie
Dowódcy
Mieszko II Otyły
Straty
400 poległych
I najazd mongolski na Polskę

Tursko WielkieChmielnikTarczekRacibórzOpoleLegnica

Bitwa pod Raciborzem (1241) – pomiędzy siłami polskimi pod dowództwem księcia opolsko-raciborskiego Mieszka II Otyłego a wojskami mongolskimi podczas I najazdu mongolskiego na Polskę w XIII wieku.

20 marca 1241 roku oddziały zwiadowcze wojsk mongolskich dotarły do Raciborza i zaczęły przeprawę na lewy brzeg Odry. Zadanie miały utrudnione, gdyż okoliczna ludność zniszczyła mosty na rzece. Książę opolsko-raciborski Mieszko II Otyły na czele silnego oddziału wykorzystał sytuację i zaatakował przeprawiających się Mongołów zadając im dotkliwą klęskę. Według przekazu Karola Gromanna poległo w walce około czterystu Mongołów. Mieszko wzmocnił załogę w grodzie, zaś kwiat rycerstwa pociągnął za sobą do Legnicy, gdzie książę wrocławski Henryk II Pobożny wyznaczył miejsce zbiórki sił chrześcijańskich.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Piastowie. Leksykon biograficzny, wyd. 1999, str. 720
  • Wielka Historia Polski cz. do 1320, wyd. Pinexx 1999, s. 187-188