Bitwa pod Ramlą (1101)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Ramlą
Wyprawy krzyżowe
Baldwin I of Jerusalem.gif
Baldwin I
Czas 7 września 1101 roku
Miejsce Ramla, Palestyna
Terytorium Palestyna
Przyczyna najazdy Fatymidów
Wynik Zwycięstwo Krzyżowców
Strony konfliktu
Armoiries de Jérusalem.svg Królestwo Jerozolimy Fatimid flag.svgFatymidzi
Dowódcy
Baldwin I z Boulogne Saad el-Dawleh
Siły
około 1 000 pieszych
260 jeźdźców
około 10 000
Straty
nieznane, prawdopodobnie niewielkie nieznane, prawdopodobnie znaczne
Hughes de Payns.svg Bitwy łacinników Hughes de Payns.svg

MerzifonNiceaTrypolisAkkonAkkumSzajzarTrypolisHarranEdessaArtahManbidżuKrwawe PoleMeliteneRamlaRamla IIRamla IIISydonSzajzarAl-SannabraSarminHabYibnehTyrAzazMardż al-SaffarBa'rinSzajzarEdessaMeanderBosraAintabInabAskalonHulehAl-BuqaiaHarimAl-BabeinMontgisardCressonHittinHarbijjaHimsAleksandria

Pierwsza bitwa pod Ramlą[1] (w historiografii znanej też jako Ar-Ramla[2][3]) – starcie zbrojne, które miało miejsce 7 września 1101 roku[4] pomiędzy siłami Królestwa Jerozolimskiego i Fatymidów z Egiptu. Przyczyną bitwy były nieustające najazdy muzułmanów na ziemie łacinników i ich wasali, dokonywane z Askalonu- twierdzy Fatymidów w Palestynie[2]. Obydwie armie spotkały się pod Ramlą, która leżała na drodze z Askalonu do Jerozolimy.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Wojskami Fatymidów dowodził Saad el-Dawleh[5] natomiast na czele krzyżowców stał Baldwin I, król Jerozolimy. Przewaga liczebna była zdecydowanie po stronie muzułmanów, którzy dysponowali armią liczącą około 10 000 żołnierzy. Byli to głównie sudańscy łucznicy, wspomagani przez arabskich i berberskich jeźdźców. Siły Baldwina były zdecydowanie mniejsze, liczyły bowiem około 1 000 piechurów i 260 jeźdźców.

Dwa oddziały krzyżowców, biorące udział w pierwszym ataku, zostały odparta i poniosły dość duże straty. Fatymidzi natarli wówczas na trzeci oddział, który zaczął się wycofywać, ale wówczas Baldwin zarządził kontratak i Egipcjanie zmuszeni zostali do walki w zwarciu w której dominowało łacińskie rycerstwo. Siły el-Dawleha zostały odparte i zmuszone do panicznej ucieczki a krzyżowcy ruszyli za nimi w pościg aż pod mury Askalonu. Mimo zwycięstwa, zapewniającego na jakiś czas spokój ze strony Fatymidów, nie zdecydowano się na oblężenie. Powracający łacinnicy złupili jeszcze egipski obóz nieopodal Ramli.

Przypisy

  1. Smail R. C., Crusading Warfare, 1097–1193, Wydawnictwo Uniwersytetu Cambridge, 1995, s.35
  2. 2,0 2,1 Runciman Steven, Dzieje wypraw krzyżowych: Królestwo Jerozolimskie i frankijski wschód 1100-1187, tom 2, Książnica, 2009, s.20
  3. Leśniewski Sławomir, Jerozolima 1099, Bellona, 2007, s.167
  4. | www.packrat-pro.com
  5. Dupuy Richard Ernest, Dupuy Trevor Nevitt, The Encyclopedia of Military History,Harper & Row, 1977, s. 316

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dupuy Richard Ernest, Dupuy Trevor Nevitt, The Encyclopedia of Military History,Harper & Row, 1977
  • Runciman Steven, Dzieje wypraw krzyżowych: Królestwo Jerozolimskie i frankijski wschód 1100-1187, tom 2, Książnica, 2009
  • Smail R. C., Crusading Warfare, 1097–1193, Wydawnictwo Uniwersytetu Cambridge, 1995