Bitwa pod Ramlą (1105)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Ramlą
Wyprawy krzyżowe
Baldwin 1 of Jerusalem.jpg
Baldwin I
Czas 27 sierpnia 1105 roku
Miejsce Ramla, Palestyna
Terytorium Palestyna
Przyczyna najazdy Fatymidów
Wynik Zwycięstwo Krzyżowców
Strony konfliktu
Armoiries de Jérusalem.svg Królestwo Jerozolimy Fatimid flag.svgFatymidzi
Burydzi
Dowódcy
Baldwin I z Boulogne Al-Afdal
Tughtakin
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane nieznane
Hughes de Payns.svg Bitwy łacinników Hughes de Payns.svg

MerzifonNiceaTrypolisAkkonAkkumSzajzarTrypolisHarranEdessaArtahManbidżuKrwawe PoleMeliteneRamlaRamla IIRamla IIISydonSzajzarAl-SannabraSarminHabYibnehTyrAzazMardż al-SaffarBa'rinSzajzarEdessaMeanderBosraAintabInabAskalonHulehAl-BuqaiaHarimAl-BabeinMontgisardCressonHittinHarbijjaHimsAleksandria

Trzecia bitwa pod Ramlą[1], w historiografii znanej też jako Ar-Ramla[2][3], miała miejsce 27 sierpnia 1107 roku[4]. Było to starcie sił Królestwa Jerozolimskiego i Fatymidów z Egiptu. Przyczyną bitwy, podobnie jak dwóch wcześniejszych starć (I Bitwa pod Ramlą i II Bitwa pod Ramlą) rozegranych w 1101 i 1102 rok, były nieustające najazdy muzułmanów na ziemie łacinników i ich wasali, dokonywane z Askalonu – twierdzy Fatymidów w Palestynie[2]. Obydwie armie spotkały się pod Ramlą, która leżała na drodze z Askalonu do Jerozolimy.

Na czele połączonych sił łacinników stał król jerozolimski, Baldwin I. W przeciwieństwie do dwóch poprzednich bitew z 1101 i 1102 roku, tym razem miał przed sobą nie tylko Fatymidów, ale również Turków z Damaszku, wspomagających siły egipskie oddziałami konnych łuczników. To właśnie oni zaczęli bitwę, ostrzeliwując szeregi krzyżowców. Ci odpowiedzieli frontalnym atakiem na oddziały egipskie. Walki trwały niemal cały dzień i były dalekie od rozstrzygnięcia, dopóki Baldwinowi nie udało się rozbić sił tureckich, które próbowały okrążyć jego hufce. Ucieczka Turków z pola walki pozwoliła skupić wszystkie siły na Egipcjanach, którzy po szarży prowadzonej osobiście przez króla Jerozolimy, rzuciły się do ucieczki[1]. Mimo klęski, Egipcjanie nadal dokonywali najazdów na tereny znajdujące się pod kontrolą łacinników, często docierając nawet pod mury Jerozolimy.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Smail R. C., Crusading Warfare, 1097–1193, Wydawnictwo Uniwersytetu Cambridge, 1995, s.35
  2. 2,0 2,1 Runciman Steven, Dzieje wypraw krzyżowych: Królestwo Jerozolimskie i frankijski wschód 1100-1187, tom 2, Książnica, 2009, s.20
  3. Leśniewski Sławomir, Jerozolima 1099, Bellona, 2007, s.167
  4. | www.packrat-pro.com