Bitwa pod Skoczowem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Skoczowem
Wojna polsko-czechosłowacka
Skoczów Pomnik Poległym za polskość Śląska 2009-05-03.jpg
Pomnik Poległym za polskość Śląska w Skoczowie upamiętniający walki w 1919
Czas 28-31 stycznia 1919
Miejsce Śląsk Cieszyński
Terytorium II Rzeczpospolita
Przyczyna czechosłowackie roszczenia terytorialne
Wynik militarnie nierozstrzygnięta; utrzymanie się polskiej obrony na drodze do Bielska
Strony konfliktu
Polska II Rzeczpospolita
Czechy Pierwsza Republika Czechosłowacka
Dowódcy
Polska Franciszek Latinik Czechy Josef Šnejdárek
Siły
ok. 3-4 tys. ludzi, w tym:
6 batalionów piechoty
2 szwadrony kawalerii
1 bateria artylerii
1 pociąg pancerny
kilkanaście tysięcy, >w tym:
20 batalionów piechoty
3 szwadrony kawalerii
28 dział
1 pociąg pancerny
Straty
18 osób[1] nieznane

Bitwa pod Skoczowem – bitwa pomiędzy oddziałami polskimi a wojskami czechosłowackimi w dniach 28-30 stycznia 1919. Największe starcie w czasie wojny polsko-czechosłowackiej.

Sytuacja ogólna[edytuj | edytuj kod]

Ofensywa czechosłowacka, prowadzone od 23 stycznia, zmusiła nieliczne siły polskie do odwrotu w kierunku północnym i północno-wschodnim. Zagrożone okrążeniem i całkowitym zniszczeniem, 26 stycznia wszystkie walczące jeszcze oddziały wycofano z Cieszyna i utworzono nową linię obrony. Dowodzący obroną płk Franciszek Latinik zorganizował pozycje nad Wisłą: od Strumienia na północy po Ustroń na południu. W ten sposób chciano zablokować Czechom drogę na Bielsko i Żywiec.

Czesi z kolei 27 stycznia zajęli opuszczony Cieszyn. W myśl kolejnych rozkazów ofensywa miała dotrzeć przynajmniej do zachodniego brzegu Wisły, a przy braku oporu, miano także zająć resztę Śląska Cieszyńskiego do Bielska włącznie. Zadanie to zdawało się możliwe do wykonania, gdyż w tym czasie Czesi dysponowali przynajmniej 3-krotną przewagą liczebną.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Bitwa pod Skoczowem

28 stycznia doszło do pierwszych walk w rejonie Skoczowa. Po zaciętej obronie, następnego dnia Polacy wycofli się z Drogomyśla na północ od Skoczowa oraz z Ustronia i okolic Goleszowa na południu. 30 stycznia wojska czechosłowackie zdobyły północny fragment linii obronnej ze Strumieniem. Na południe od Skoczowa padł Nierodzim ale tego samego dnia zdołano wieś odbić. Mimo zażartej ofensywy, Polakom udało się obronić umocnienia w miejscowościach bezpośrednio pod Skoczowem, w: Ochabach, Iskrzyczynie i Międzyświeciu. Mimo przewagi liczebnej i próby okrążenia głównych sił polskich pod Skoczowem, ofensywa utknęła.

Z uwagi na silny opór polskich oddziałów oraz nowe rozkazy z naczelnego dowództwa (wydanych po ostrych naciskach ententy), dowodzący Czechami gen. Josef Šnejdárek zaproponował zawieszenie broni. Rozwiązanie to było w pogarszającej się sytuacji militarnej dla Polski korzystne. Zawieszenie broni weszło w życie następnego dnia.

Skutki[edytuj | edytuj kod]

Pozornie beznadziejna obrona rejonu Skoczowa uniemożliwiła wojskom czechosłowackim opanowanie całego Śląska Cieszyńskiego. Prowadzona jednak wojna polsko-ukraińska uniemożliwiła Polsce skuteczne przeciwstawienie się agresji i obronę tymczasowej linii demarkacyjnej, wyznaczonej 5 listopada 1918. Tylko stanowcze żądania natychmiastowego zaprzestania walk, wystosowane przez ententę zapobiegło dalszym postępom Czechów na Śląsku Cieszyńskim. Bitwa skoczowska pozwoliła jednak Polsce na utrzymanie przynajmniej części regionu do czasu rozstrzygnięcia jego przynależności przez ententę.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Walki żołnierza polskiego o Cieszyn i Skoczów zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie napisem na jednej z tablic po 1990 r. "CIESZYN - SKOCZÓW 23 - 26 I 1919"

Przypisy

  1. Halina Szotek, 2009, s. 26

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Halina Szotek: 90. rocznica bitwy pod Skoczowem. Skoczów: Urząd Miejski w Skoczowie, 2009.
  2. Chlebowczyk Józef, Cieszyn. Zarys dziejów miasta i powiatu, Katowice 1973;
  3. Tenże, Cieszyńskie szkice historyczne, Katowice 1984;
  4. Danel Robert, Cieszyna droga do polski- praca zbiorowa, Cieszyn 1978;
  5. Popiołek Kazimierz, Historia Śląska, Katowice 1984.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]