Bitwa pod Szepielewiczami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Szepielewiczami
wojna polsko-rosyjska 1654-1667
Czas 24 sierpnia 1654
Miejsce Szepielewicze, przeprawa przez Oslinkę
Terytorium dzisiejsza Białoruś
Wynik wygrana Rosjan
Strony konfliktu
Herb Rzeczypospolitej Obojga Narodow.svg I Rzeczpospolita Coat of Arms of Russian Empire.svg Carstwo Rosyjskie
Dowódcy
POL COA Radziwiłł.svg Janusz Radziwiłł
Herb Pogon Litewska.jpg Aleksy Trubecki
Siły
5000- 8000 15 000[1]
Straty
1000 100
Wojna polsko-rosyjska 1654-1667

Smoleńsk (1654) - Szkłów (1654) - Szepielewicze (1654) - Ochmatów (1655) - Wilno (1655) - Gródek Jagielloński (1655) Lwów (1655) - Jezierna (1655) - Werki (1658) - Miadzioł (1659) - Konotop (1659) - Lachowicze (1660) - Borysów (1660) - Połonka (1660) - Mohylew (1660) - Lubar (1660) - Słobodyszcze (1660) - Basia (1660) - Cudnów (1660) - Kuszliki (1661) - Witebsk (1664) - Szkłów (1664) - Stawiszcze (1664) - Głuchów (1664)

Bitwa pod Szepielewiczami (znana także jako bitwa pod Ciecierzynem od miejsca przeprawy) miała miejsce 24 sierpnia 1654 podczas wojny polsko-rosyjskiej 1654-1667.

Po powstrzymaniu pochodu armii kniazia Czerkaskiego pod Szkłowem stojący w Hołowczynie hetman wielki litewski Janusz Radziwiłł (5 000 żołnierzy) postanowił zahamować postępy drugiej armii rosyjskiej dowodzonej przez kniazia Trubeckiego (15 000 żołnierzy), który 20 sierpnia przeprawił się na prawy brzeg Dniepru pod Ciecierzynem. Przed wymarszem dołączył do Radziwiłła na czele swej 3-tysięcznej dywizji hetman polny litewski Wincenty Gosiewski, powiększając tym samym siły armii litewskiej do 8 000 żołnierzy.

Radziwiłł ruszył pod Szepielewicze, aby bronić przeprawy przez Oslinkę. Odrzucił za rzekę czołowe oddziały Rosjan, jednakże z chwilą nadejścia głównych sił rosyjska piechota opanowała Szepielewicze, a jazda pod jej osłoną przeprawiła się przez rzekę i obeszła od południa szyk litewski. Próba przeciwuderzenia podjęta przez Radziwiłła załamała się. Po długotrwałym pościgu Rosjanie rozproszyli jazdę, a 25 sierpnia dopadli i rozbili litewską piechotę, zdobywając artylerię. Armia Radziwiłła została rozbita i zbierała się potem bardzo długo. Najmniej ucierpiała dywizja Gosiewskiego, która w znacznej części zdołała wycofać się z bitwy zachowując dobry porządek.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Бабулин И. Б. Князь Семен Пожарский и Конотопская битва, М., 2009

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I
  • Piotr Borawski, "Tatarzy w dawnej Rzeczypospolitej", 1986, ISBN 83-205-3747-9, str. 139
  • Bobiatyński K. «Od Smoleńska do Wilna. Wojna Rzeczypospolitej z Moskwą 1654-1655». 2004. Inforteditions.
  • Ojczyste spominki w pismach do dziejow dawnej Polski. tom I.
  • Kotlubaj, Zycie Janusza Radziwilla.