Bitwa pod Tacuarembó

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Tacuarembó
Inwazja na Urugwaj 1816-1820
Tropas brasileiras 1825.jpg
Oddziały brazylijskie pod Montevideo
Czas 22 stycznia 1820
Miejsce Tacuarembó
Terytorium Urugwaj
Wynik Zwycięstwo sił portugalsko-brazylijskich
Strony konfliktu
Coat of arms of the United Kingdom of Portugal, Brazil and the Algarves.svg Zjednoczone Królestwo Portugalii, Brazylii i Algarve Flag of Artigas.svg siły Artigasa
Dowódcy
José Maria Rita de Castelo Branco José Gervasio Artigas
Siły
3000 2000
Straty
1 zabity, 5 rannych 800 zabitych, 500 rannych
Coat of arms of the United Kingdom of Portugal, Brazil and the Algarves.svg Rewolucja w Urugwaju Flag of Artigas.svg

Guajabos (1815) - Santa Ana (1816) - Ibiraocal (1816) - Carumbe (1816) - India Muerta (1816) - Sauce (1816) - Pablo Perez (1816) - Ibicui (1817) - Arapey (1817) - Catalan (1817) - Aposteles (1817) - Chapicuy (1817) - Arroyo Grande (1818) - Santa Maria (1819) - Tacuarembó (1820)

Bitwa pod Tacuarembó 1820 to decydująca bitwa z okresu inwazji na ziemie terytorium Banda Oriental (obecnie Urugwaj).

Dnia 27 lutego 1811 r. doszło do wybuchu rewolucji na ziemiach Banda Oriental. Tzw. ruch Grito de Asencio, na czele którego stali Pedro José Viera, José Gervasio Artigas i Venancio Benavides skupiał setki patriotów. 10 stycznia 1815 r. zwolennicy Artigasa zwyciężyli siły przeciwnika w bitwie pod Guayabos, zajmując część prowincji Banda Oriental. Po dwóch latach walk siły Artigasa kontrolowały większość urugwajskiego terytorium. Wsparcie udzieliły mu prowincje Corrientes, Entre Ríos, Santa Fé oraz Córdoba.

W roku 1816 w prowincji Banda Oriental pod rządami Artigasa do głosu doszli konserwatyści, wyznający rewolucyjne cele szkodzące interesom możnych. Sprowokowało to reakcję wojsk brazylijsko-portugalskich, które wkroczyły do prowincji za aprobatą Kongresu Tucumán i Buenos Aires. Pierwsza większa bitwa stoczona 27 października pod Carumbé, zakończyła się zwycięstwem sił portugalskich. 20 stycznia 1817 r. w ręce najeźdźców wpadło Montevideo, po czym prowincja Banda Oriental została włączona w granice Brazylii. Walki Portugalczyków i Brazylijczyków z ,,Rewolucją nędzników,, trwały kilka lat. Do decydującej bitwy doszło dnia 22 stycznia 1820 pod Tacuarembó. Siły Artigasa zostały rozbite, z liczącej 2000 ludzi armii rewolucjonistów w starciu poległo 800 ludzi a 500 zostało rannych. Zwycięzcy zdobyli też kilka tysięcy koni. Straty wojsk portugalsko-brazylijskich wyniosły 1 zabitego i 5 rannych. Po klęsce pod Tacuarembó Artigas i resztki jego zwolenników wycofali się do prowincji Entre Ríos, gdzie zostali pobici przez niedawnego sojusznika Francisco Ramíreza. Ramirez zmusił Artigasa do wybrania azylu w Paragwaju, co nastąpiło 5 września 1820 r. Kolejne 30 lat życia Artigas miał spędzić już na obcej ziemi, nigdy nie powracając do Urugwaju.

Literatura:

  • Street, John: Artigas and the Emancipation of Uruguay. Cambridge 1959
  • Buisson, Inge/Herbert Schottelius: Die Unabhängigkeitsbewegungen in Lateinamerika 1788-1826. Stuttgart 1980. (Handbuch der lateinamerikanischen Geschichte: Teilveröffentlichung).
  • Lynch, John: The Spanish American Revolutions 1808-1826. London 1973
  • Kaufmann, William W.: British Policy and the Independence of Latin America 1804-1828. New Haven 1951.
  • Konetzke, Richard: Die Revolution und die Unabhängigkeitskriege in Lateinamerika. In: Historia Mundi, Bd. 9. Bern 1960, 365-390.