Bitwa pod Tel-el-Kebir
Z Wikipedii
Bitwa pod Tel-el-Kebir - stoczona 13 września 1882 między brytyjskimi siłami ekspedycyjnymi a powstańczą armią egipską.
[edytuj] Tło
W 1881 roku pułkownik egipskiej armii Arabi Pasza na czele armii liczącej 60000 oficerów i żołnierzy wzniecił rewoltę pod hasłem "Egipt dla Egipcjan". Brytyjczycy odpowiedzieli standardowo: flota śródziemnomorska zbombardowała Aleksandrię i zdobyła ją 12 lipca 1882 roku. Sir Garnet Wolseley wylądował w Ismailii w sierpniu z dodatkowymi 20 000 żołnierzy zajmując Kanał Sueski i rozpoczynając marsz w kierunku Tamy Kassasina. Pod koniec sierpnia generał Graham stoczył pierwsze walki dwukrotnie odpierając ataki jazdy egipskiej.
[edytuj] Bitwa
Odparta armia egipska wycofała się do umocnień pod Tel-el-Kebir około 65 mil na północ od Kairu grożąc wysadzeniem Kanału Sueskiego. Siły brytyjskie dotarły do Tel-el-Kebir 12 września i zatrzymały się około 5 mil od umocnień egipskich. Około 1:30 13 września, kierując się w świetle księżyca przy pomocy kompasów, brytyjczycy rozpoczęli atak na umocnienia egipskie. Pomimo silnego ostrzału wzdłuż 3 milowych okopów, brytyjczycy o 6:30 zdobyli umocnienia. Następnego dnia po 60 milowym rajdzie, kawaleria bez trudu zajęła Kair. Większość armii egipskiej zdezerterowała po bitwie.
Sir Garnet Wolseley po wygranej otrzymał tytuł barona. Była to jedna z ostatnich bitew, w której żołnierze brytyjscy walczyli w swoich słynnych czerwonych mundurach oraz dokonali szarży kawaleryjskiej.
