Bitwa pod Turskiem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Turskiem
I najazd mongolski na Polskę
Mongolowie najazd 1241.jpg
Trasa mongolskiego najazdu na Polskę w 1241 roku
Czas 13 lutego 1241
Miejsce okolice Turska Wielkiego
Terytorium Polska
Przyczyna próba powstrzymania Mongołów przed zdobyciem Krakowa
Wynik zwycięstwo Mongołów
Strony konfliktu
Imperium mongolskie Polska
Dowódcy
nieznany Wojewoda krakowski Włodzimierz
Siły
1 tys. żołnierzy 1-2 tys. rycerstwa
Straty
nieznane duże (ponad 800)
I najazd mongolski na Polskę

Tursko WielkieChmielnikTarczekRacibórzOpoleLegnica

Bitwa pod Turskiembitwa, która miała miejsce 13 lutego 1241 w rejonie wsi Tursko Wielkie, pomiędzy siłami polskimi pod dowództwem wojewody krakowskiego Włodzimierza a wojskami mongolskimi pod dowództwem Bajdara podczas I najazdu mongolskiego na Polskę w XIII wieku.

Doszło do niej po zablokowaniu drogi na Kraków w rejonie Miechowa przez wojewodę krakowskiego Włodzimierza. Obecność sił polskich zmusiła zagony mongolskie do odwrotu w kierunku Sandomierza. Idące na Kraków szlakiem poprzez Koprzywnicę, Wiślicę i Skalbmierz oddziały Bajdara wycofały się w okolice wsi Tursko Wielkie. Skoncentrowane wcześniej oddziały wojewody krakowskiego udały się w pogoń za siłami mongolskimi, doprowadzając do walnej bitwy. Najprawdopodobniej Bajdar wiedział o zgromadzonych siłach polskich i wycofanie się jego oddziałów w rejon Turska było manewrem mającym na celu zająć lepsze pozycje przed zbliżającą się bitwą. Według Jana Długosza pierwsze uderzenie Polaków przyniosło sukces w postaci zmuszenia przeciwnika do odwrotu i uwolnienia jeńców. Jednak odwrót okazał się udanym taktycznym manewrem Mongołów mającym na celu rozerwanie polskiego szyku bojowego. Dzięki dyscyplinie w szeregach Mongołów i luźnej taktyce udało im się pokonać liczniejszych, ciężkozbrojnych rycerzy małopolskich. Polacy ponieśli duże straty i nie byli w stanie stawić oporu aż do bitwy pod Chmielnikiem 18 marca 1241 roku. Po tym zwycięstwie oddziały mongolskie wycofały się wzdłuż lewego brzegu Wisły do Sandomierza.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Krakowski, Polska w walce z najazdami tatarskimi w XIII wieku, wyd. MON 1956, str.131-133