Bitwa koło wyspy Valcour

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Bitwa pod Valcour)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa koło wyspy Valcour
wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych
BattleOfValcourIsland watercolor.jpg
Bitwa u brzegów wyspy Valcour
Czas 11 października 1776
Miejsce Wyspa Valcour
Terytorium Prowincja Nowy Jork
Wynik Taktyczne zwycięstwo Brytyjczyków,
Strategiczne zwycięstwo Amerykanów
Strony konfliktu
Trzynaście kolonii Stany Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii Wielka Brytania
Dowódcy
Benedict Arnold Guy Carleton
Siły
16 okrętów
750 marynarzy
30 okrętów
1 670 marynarzy
Straty
80 zabitych lub rannych
120 w niewoli,
11 zatopionych statków
40 zabitych lub rannych
3 zatopione małe okręty
Wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych

masakra bostońska - kampania bostońska - kampania nowojorska - Quebec - Valcour - Pelham - Bound Brook - Fort Ticonderoga - Fort Hook - Oriskany - Saratoga - Camden - Savannah - Cowpens - Ushant - Yorktown - Chesapeake

Bitwa koło wyspy Valcour – starcie zbrojne, które miało miejsce 11 października 1776 pomiędzy Brytyjczykami a Amerykanami w przesmyku pomiędzy wyspą Valcour, a lądem stałym na jeziorze Champlain, w trakcie rewolucji amerykańskiej.

Bitwa określana jest mianem pierwszej bitwy w historii US Navy. Pomimo, że wynikiem bitwy było zniszczenie wielu jednostek amerykańskich, uniemożliwiła ona Brytyjczykom rozłam trzynastu kolonii w przeciągu roku i przyczyniła się pośrednio do militarnej porażki Brytyjczyków w roku 1777 w bitwie pod Saratogą[1][2].

Sytuacja strategiczna na froncie, nakazywała Brytyjczykom zajęcie twierdz kolonialnych Crown Point i fortu Ticonderoga, których zdobycie umożliwiałoby im w dalszej kolejności zaatakowanie kolonistów w dolinie Hudson River. W tym celu Anglicy wysłali swoje oddziały w odległości 150 kilometrów od doliny Sankt Lorenz. Ze względu na fatalną jakość dróg, żołnierzy zdecydowano się przetransportować drogą wodną po jeziorze Champlain. Większość mniejszych jednostek na tym jeziorze znajdowała się w rękach kolonistów, co bardzo utrudniało przeprawę Brytyjczykom. W związku z tym zdecydowali się oni na budowę silnej floty. Również Amerykanie rozpoczęli budowę jednostek zdolnych toczyć walki z okrętami Anglików[1].

Budując okręty Brytyjczycy wykorzystali pracę swoich doświadczonych stoczniowców i przetransportowanych z Wielkiej Brytanii gotowych elementów. Dodatkowo rozebrali i następnie ponownie wodowali na jeziorze 180 tonowy okręt. Ostatecznie flota brytyjska w liczbie 30 jednostek była dwukrotnie większa od amerykańskiej[1].

Amerykanami dowodził Benedict Arnold, mający pewne doświadczenie marynarskie, gdyż wcześniej był kupcem morskim w Connecticut. Zdecydował on roztropnie zaatakowanie Brytyjczyków w wąskim przesmyku koło stałego lądu, gdzie przewaga liczebna wroga nie mogłaby być swobodnie wykorzystana, a mniejsze umiejętności jego niedoświadczonych marynarzy nie odgrywałyby większej roli[3].

Bitwa nie szła jednak Amerykanom po myśli, aż do zapadnięcia zmierzchu. Arnold polecił swojej flocie zepchnięcie przeciwnika w pobliże wybrzeża, gdzie dostać się ona miała pod ogień artylerii amerykańskiej z pobliskich fortów. Pogoda jednak nie sprzyjała Amerykanom, wobec czego Arnold wpłynął ze swoją flotą w płytkie wody Buttonmold Bay, które były niedostępne dla ciężkich jednostek brytyjskich. Po wpłynięciu do zatoki, ludzie Arnolda wyładowali z okrętów działa, proch i cały sprzęt, po czym pieszo wycofali się w kierunku Crown Point[3].

Pomimo oczyszczenia jeziora z jednostek amerykańskich i pogorszenia się pogody, dowódca brytyjski sir Guy Carleton, nie miał innego wyboru jak przełożyć kolejne ataki na Crown Point oraz Fort Ticonderoga o cały rok[4].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • William Fowler: We Have Met the Enemy and They are Ours 1775-1815. W: The Navy. W. J. Holland Jr. (red.). New York: Barnes & Noble Books, 2004. ISBN 0-7607-6218-X.
  • Alan Axelrod: The American Revolution: What Really Happened. New York: Fall River Press, 2007. ISBN 978-1-4351-4072-1.