Bitwa pod Villaviciozą (1710)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wojna o sukcesję hiszpańską

CarpiChiariCremonaKaiserswerthSanta MartaLuzzaraKadyksFriedlingenZatoka VigoSchmidmühlenHöchstädt an der DonauSpeyerbachDonauwörthVillingenBlenheimMalagaGibraltarBarcelona (I)Santa Cruz de TenerifeCabrita PointCassanoCalcinatoRamilliesTurynCastiglioneAlmansaDungenessLizard PointTulonOudenaardeCartagenaLilleWijnendaalMalplaquetDouai (I)AlmenarSaragossaBrihuegaVillaviciozaRio de JaneiroDenainDouai (II)

Bitwa pod Villaviciozą – starcie zbrojne, które miało miejsce 10 grudnia 1710 podczas hiszpańskiej wojny sukcesyjnej

Wstęp[edytuj | edytuj kod]

Po zwycięstwach pod Almenarą (27 lipca) i pod Saragossą (20 sierpnia), wojska sprzymierzonych wspierające Karola Habsburga po raz drugi zdobyły Madryt. Dnia 21 sierpnia arcyksiążę wkroczył do Madrytu.

Jednak inwazja z 1710 okazała się powtorką inwazji z 1706. Licząca 23 000 żołnierzy armia sprzymierzonych zredukowana została o 2 000 w bitwach pod Almenarą i Saragossą, następne straty wynikły z ciągłych utarczek z partyzantką hiszpańską. Do tego wbrew oczekiwaniom zawiedli Portugalczycy.

W międzyczasie Hiszpanie zostali zreorganizowani przez księcia de Vendome'a. Sprzymierzeni natomiast nie mogąc utrzymać się w Madrycie i okolicach, rozpoczęli odwrót do Katalonii. Arcyksiążę opuścił armię, zabierając ze sobą 2 000 kawalerii i pośpieszył do Barcelony. Reszta armii ze względu na trudności aprowizacyjne maszerowała w dwóch częściach.

Generał Guido Starhemberg z główną siłą liczącą 12 000 żołnierzy, był dzień drogi marszu przed brytyjskimi wojskami liczącymi 5 000 ludzi pod Jamesem Stanhopem. Na wieść o tym Vendome postanowił wykorzystać okazję i 9 grudnia dopadł i zniszczył Anglików pod Brihuegą. Nie świadom klęski Stanhope'a Starhemberg, zaalarmowany odgłosami bitwy, ruszył mu na ratunek.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Starhemberg (12 000 żołnierzy), który późno otrzymał wieść o trudnym położeniu sojuszników, maszerował pośpiesznie na pomoc. Pod Villaviciozą wpadł na zwycięskie wojska Vendome'a (20 000 żołnierzy). Doszło do zaciekłego i krwawego boju. Austriacy wycofali się z pola bitwy porzucając artylerię. Zapadająca noc uniemożliwiła Francuzom i Hiszpanom podjęcie pościgu.

Następstwa[edytuj | edytuj kod]

Austriacy stracili 3 500 zabitych i rannych, Hiszpanie i Francuzi – także 3 500 zabitych i rannych. Pobite wojska cesarskie rozpoczęły ciężki odwrót do Katalonii. W drodze permanentnie byli atakowani przez miejscowych partyzantów oraz hiszpańską kawalerię. Gdy 6 stycznia 1711 Starhemberg dotarł do Barcelony, miał przy sobie tylko 6–7 tys. ludzi. Było to już jedyne miejsce w Hiszpanii, gdzie uznawano władzę arcyksięcia Karola. Wypadki te przesądziły los tronu hiszpańskiego, który ostatecznie przypadł Filipowi V. W kwietniu 1711 arcyksiążę Karol został cesarzem Austrii.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]