Bitwa pod Vittorio Veneto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Vittorio Veneto
I wojna światowa
Battle of Vittorio Veneto.jpg
Operacja aliancka na froncie włoskim (X/XI 1918)
Czas 24 października - 3 listopada 1918
Miejsce Vittorio Veneto i okolice
Terytorium Włochy
Wynik decydujące zwycięstwo aliantów na froncie włoskim
koniec imperium Austro-Węgierskiego
Strony konfliktu
 Włochy
 Francja
 Wielka Brytania
 Stany Zjednoczone
 Austro-Węgry
Dowódcy
Armando Diaz Svetozar Boroević von Bojna
Siły
57 dywizji:
51 włoskich
3 brytyjskie
2 francuskie
1 amerykański pułk
7700 dział
52 dywizje, 6030 dział
Straty
38 tys. (zabici i ranni) 35 tys. zabitych
100 000 rannych
300 000 pojmanych
Multimedia w Wikimedia Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

Po klęsce Włochów pod Caporetto końcem 1917 front przesunął się na linię rzeki Piave, jednakże siły Państw Centralnych nie przełamały tej pozycji, nie udało się zajęcie Wenecji, walki zmieniły charakter na pozycyjny.

Żołnierze amerykańscy nad Piawą

W czerwcu 1918 Austriacy przypuścili ostatnią ofensywę na froncie włoskim (bitwa nad Piawą), przy dużych stratach z obu stron ofensywa ta załamała się.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

W październiku 1918 wojska włoskie pod dowództwem gen. Armando Diaza, wspomagane przez innych aliantów przeszły do ofensywy, przekroczono rzekę i zmuszono wojska austro-węgierskie do pospiesznego odwrotu, zamieniającego się niekiedy w panikę (do niewoli dostało się ponad 300 tysięcy żołnierzy przeciwnika).

Rezultaty[edytuj | edytuj kod]

Bitwa doprowadziła do całkowitego załamania sił państw centralnych na froncie włoskim. W obliczu całkowitej klęski, Austro-Węgry zostały zmuszone do proszenia o rozejm (3 listopada 1918).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]