Bitwa pod Walcourt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Walcourt
wojna palatynacka
Czas 27 sierpnia 1689
Miejsce Walcourt na południe od Charleroi
Terytorium Belgia
Wynik zwycięstwo Anglii i Holandii
Strony konfliktu
 Francja Anglia Anglia,
Republika Zjednoczonych Prowincji Republika Holandii
Dowódcy
książę D'Humières (Louis de Crévant) książę Waldeck
Siły
Nieznane Nieznane
Straty
600 – 1 000 zabitych i rannych Nieznane
Wojna palatynacka oraz w jej ramach: Wojna irlandzka, Wojna króla Wilhelma

BantryCochemMoguncjaBonnWalcourtFleurusBeachy HeadBoyneQuebecStaffardaAughrimLeuzeBarfleur / La HougueNamurSteenkerkeNeerwindenMarsagliaLagosCamaretTerTexelDogger BankZatoka HudsonaCartagena (1697)

Bitwa pod Walcourt – starcie zbrojne, które miało miejsce 27 sierpnia 1689 i była częścią wojny palatynackiej.

Wstęp[edytuj | edytuj kod]

Francuski marszałek d'Humières, mając przeważające siły, postanowił zaatakować wojska sprzymierzone. Zostawiając za sobą garnizony w Lille i Tournai dla osłony przed Hiszpanami, ruszył śpiesznym marszem z Maubeuge przeciwko wojskom angielsko-holenderskim, które posuwały się wolno z Namur do Philippeville. Ponieważ Wilhelm III Orański przebywał w tym czasie w Anglii, armią sprzymierzonych dowodził Waldeck. Pod rozkazami Waldecka służył Marlborough, któremu Wilhelm Orański powierzył dowództwo nad brygadą liczącą 8 000 żołnierzy. Drugim po Marlboroughu w komendzie i drugim, jeśli chodzi o zdolności wojskowe był Thomas Tollemache.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Awangarda francuskiej armii zaskoczyła furażystów ochranianych przez brytyjski 16. regiment piechoty dowodzony przez pułkownika Hodgesa. Zaciekły opór jaki stawił wspomniany regiment dał czas armii sprzymierzonych na uformowanie szyków i przygotowanie się do bitwy.

D'Humières rzucił swe przednie straże na most i sąsiednie fortyfikacje w celu oczyszczenia drogi po to by przeprawić swe wojska za rzekę Heure. Próba ta kosztowała go stratę 1000 ludzi. Wobec niepowodzenia, rozpoczął odwrót.

Około godziny 6 Waldeck wyprowadził podwójny kontratak. Holendrzy pod wodzą generała Slangenberga uderzyli na lewe skrzydło, natomiast Anglicy pod dowództwem Marlborougha na prawe. Francuzi wycofywali się, a znakomita postawa francuskiej kawalerii zapobiegła przekształceniu się odwrotu w paniczną ucieczkę. Przez kilka dni obie armie stały naprzeciw siebie, od czasu do czasu prowadząc wzajemny ostrzał artyleryjski, lecz do walk już nie doszło. D'Humières wycofał się w okolice twierdzy Scheldt, natomiast Waldeck ruszył do Brukseli.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]