Bitwa pod Warszawą 1944

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Warszawą 1944
II wojna światowa, front wschodni
Wolomin Battlefield.png
Czas 25 lipca - 5 sierpnia 1944
Miejsce na wschód od Warszawy
Terytorium Mazowsze, Polska
Przyczyna operacja Bagration
Wynik zwycięstwo Niemców
Strony konfliktu
 ZSRR  III Rzesza
Siły
3 korpusy z 2 Armii Pancernej- ok. 700 czołgów i dział
Straty
406 poległych, 1271 rannych, 589 zaginionych, 284 czołgów i dział[1] 513 czołgów i dział

Bitwa pod Warszawą, znana jako bitwa pancerna na przedpolach Warszawy lub bitwa pod Radzyminembitwa stoczona w czasie II wojny światowej na prawym brzegu Wisły po praskiej stronie Warszawy w dniach 25 lipca5 sierpnia 1944 r. pomiędzy radziecką 2 Armią Pancerną a niemieckimi oddziałami m.in. dywizjami Waffen-SS Wiking i Totenkopf oraz dywizją Hermann Göring. Bitwa zbiegła się z działaniem Armii Krajowej z radzymińskiego Obwodu "Rajski Ptak", której oddziały w lipcu 1944 przystąpiły do akcji "Burza".

W bitwie brały udział jednostki 3 Korpusu Pancernego, 8 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego i 16. Korpusu Pancernego z radzieckiej 2 Armii Pancernej (2-й Танковой Армии) nacierającej od strony Lublina przez Dęblin oraz kilku dywizji pancernych wojsk niemieckich, a mianowicie: 1 Dywizji Pancerno-Spadochronowej "Hermann Göring", 5 Dywizji Pancernej SS "Wiking", 3 Dywizji Pancernej SS "Totenkopf" oraz 4 i 19 Dywizji Pancernej. Walki rozgrywające się na przedpolach Warszawy były ostatnim impulsem do podjęcia decyzji o rozpoczęciu powstania warszawskiego. W bitwie po obu stronach wzięło udział ok. 1000 czołgów, z czego ponad połowa została zniszczona w walce.

Przebieg działań bojowych[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze sowieckie jednostki zwiadowcze dotarły pod Warszawę pod koniec lipca 1944 roku, a sowiecki 3 Korpus Pancerny nacierając od strony Mińska Mazowieckiego w kierunku pn-zach podszedł na odległość 5 km od mostu na rzece Narew w Zegrzu. Bitwa rozpoczęła się 31 lipca od niemieckiego natarcia w rejonie Radzymina. Już 1 sierpnia niemieckie 19 DPanc. i 5 DPanc. SS po spotkaniu się pod Okuniewem zamknęły pod Wołominem w okrążeniu sowiecki 3 Korpus Pancerny, który został zniszczony do 3 sierpnia. W dniu 2 sierpnia jednostki radzieckie przeszły do defensywy. Walki trwały do 10 sierpnia.

Niemieckie jednostki biorące udział w bitwie[edytuj | edytuj kod]

Bitwa a Powstanie warszawskie[edytuj | edytuj kod]

Straty sowieckie były duże, jednak nie na tyle, aby zatrzymać ofensywę 1 Frontu Białoruskiego [potrzebne źródło]. Jednak 2 sierpnia Józef Stalin wydał rozkaz zatrzymania ofensywy pod Warszawą. Decyzja ta była reakcją na wybuch powstania w Warszawie. Powstanie wybuchło jeszcze przed rozmową Stalina z premierem Mikołajczykiem. Stalin nie wiedział, jakie propozycje przedstawi mu Mikołajczyk i jakiego poparcia udzielą mu Winston Churchill i Franklin Delano Roosevelt. Moskwa nie wiedziała też, kto kieruje powstaniem. Stalin złożył deklarację polskiemu premierowi, że udzieli pomocy powstaniu. Mimo to nie rozkazał wznowienia ofensywy 1 Frontu Białoruskiego, nie udzielił też żadnej pomocy w postaci zrzutów spadochronowych. Nie zezwolił też na lądowanie na sowieckich lotniskach samolotów Royal Air Force, przybyłych z pomocą powstaniu.

Przypisy

  1. Танковый удар: танковая армия в наступательной операции фронта по опыту Великой Отечественной войны by Радзиевский Алексей Иванович [1]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]