Bitwa przy oazie Tarapacá

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa przy oazie Tarapacá
Wojna o Pacyfik 1879-1884
Batalla de Tarapacá.JPG
Bitwa przy oazie Tarapacá
Czas 27 listopada 1879
Miejsce Tarapacá, Peru
Terytorium Peru
Wynik Zwycięstwo Peru
Strony konfliktu
 Chile  Peru
Dowódcy
Luis Arteaga Juan Buendía
Siły
2 200 ludzi,
6 dział
4 000
Straty
534 zabitych,
179 rannych,
66 jeńców,
6 dział
236 zabitych,
261 rannych,
76 zaginionych
Wojna o Pacyfik

Chipana (1879) - Iquique (1879) - Punta Gruesa (1879) - Angamos (1879) - Antofogasta (1879) - Arica (1879) - Callao (1879) - Topáter (1879) - Rio Grande (1879) - Pisagua (1879) - Dolores (1879) - Tambillo (1879) - Tarapacá (1879) - Tacua (1880) - Arica (1880) - Chorrillos (1881) - Sangra (1881) - Miraflores (1881) - Concepción (1882) - Chuamachuco (1883)

Bitwa przy oazie Tarapacá – starcie zbrojne, które miało miejsce 27 listopada 1879 w trakcie wojny o Pacyfik.

W listopadzie 1879 r. oddział chilijski liczący 6 000 ludzi starł się z siłami peruwiańskimi w bitwie pod Dolores (19 listopada). Peruwiańczycy dowodzeni przez generała Juana Buendíę wycofali się wówczas w kierunku wschodnim ku oazie Tarapacá, gdzie zamierzali połączyć się z nadciągającymi wojskami boliwijskimi. Chcąc temu zapobiec generał Baquedano wysłał do oazy dywizję licząca 2 200 ludzi pod dowództwem płk. Eleuterio Ramíreza Moliny. Oddział chilijski maszerujący przez pustynię był słabo zaopatrzony i nie posiadał zapasów żywności i wody. Dnia 27 listopada wyczerpani Chilijczycy dotarli do Tarapacá, gdzie doszło do bitwy z Peruwiańczykami. W zaciętej bitwie dywizja Ramíreza została rozbita i zmuszona do odwrotu, tracąc około 700 zabitych i rannych w tym dowódcę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Ryniewicz: Leksykon bitew świata, wyd. Alma-press, Warszawa 2004.